Tutaj

3...

2012-03-02T07:00:00.010Z

Nie mogę uwierzyć jaki duży już jesteś.
Nie zauważyłam nawet, kiedy z maluszka zmieniłeś się w dużego chłopca.
Takiego z własnym (trudnym) charakterem, tupaniem nogą i placzem próbującym wymusić na nas zmianę decyzji. Z ogromnym uśmiechem i chichotem z rzeczy zupełnie dla nas niepojętych :)
Z tym niekończącym się potokiem słów i rozmowami czasami zbyt dojrzałymi na 3 latka.
Z wyobraźnią wielkości wszechświata....
Jest tyle rzeczy, których nie umiesz i nie lubisz - rysowanie, malowanie, lepienie ciastoliny (ble!).
I tyle rzeczy, które uwielbiasz i których znajomością nas zaskakujesz - to zakochanie w liczbach, liczenie do 100, nazywanie kontynentów na mapie świata, śpiewanie i tańczenie (umiejętność odziedziczona zdecydowanie nie po nas!) :)
Twój negatywizm i maruderstwo (tak!), które uczą nas optymizmu i uśmiechu...a jednocześnie zachwyt wszystkim i niewyczerpane pokłady energii, które nie pozwalają nam marnować żadnej chwili....najsłodsze uściski i "kocham cię jak stąd na księżyc i z powrotem"...
Jesteś jak ja - pełen sprzeczności.
Jesteś jak Tata - rzeczowy i aktywny.
Taka wybuchowa mieszanka aby powstał nasz mały-duży 3 latek :)
Chciałabym złapać te wszystkie chwile, zapamiętać jaki jesteś dziś, bo wiem że już jutro będziesz zupełnie inny...:)
Wszystkiego najwspanialszego Glusiu! :)

Zapiski z Glusiowego kalendarza....

2012-02-03T20:30:00.001Z

Z cyklu " Rozwój Duchowy" ;))....

Gluś mówi wieczorem paciorek (z pomocą mamy ;). Skończył, buziak i do spania...no, prawie :) Siada, składa ręce i zamyślony mówi:

- Najlepsze to mi Amen wychodzi...robię najlepsze Amen na świecie...i jeszcze trochę Ducha (tu: machnięcie w okolicy lewego ucha...) i Świetego też (tu: machnięcie koło prawego ucha...)...tak ale Amen njlepiej mi idzie...

Ja zwijając się ze śmiechu: - Tak, piękne Amen, Bozia za to da wszystkim dużo zdrowia...

Gluś: - Zdrowia??? Eeee...nieee (krzywi się)...lepiej czekoladki w kształcie oka niech da!

***

Gluś wariuje w wannie w czasie kapieli. Wchodzi Tata: - Co tu się wyprawia??

Gluś: - Tu się kąpie panie władzo!

***

(za upublicznianie tej historii nastoletni Gluś na pewno się pogniewa...;)

Gluś wybiega z łazienki bez majtek.

Ja: - A ty co tak biegasz z fujarką na wierzchu??

Gluś: - Z fujarką?? Jakby to mogła być fujarka? Przecież fujarka ma trzy dziurki!!

***

Na obiad była zupa dyniowa. Chwilę później oglądamy program kulinarny.

Ja do pana Taty: - Popatrz, on tę dynię dusi ze skórką...

Gluś podnosi głowę, buzia w podkówkę, łzy w oczach, chwyta się za gardło: - Nie chcę żeby mnie dynia dusiła!!

***
Reakcje na pytanie "Czy chciałbyś mieć braciszka lub siostrzyczkę?":
- Wolę misia. Żółtego.
"Ale może mama i tata by chcieli jeszcze jednego dzidziusia?"
- (pokazując na siebie) Przecież macie tu mistrza, to po co wam?

Chwilowy przestój Tutaj. Odpoczywam od bloga choć życie Tutaj toczy się nadal. Realizuję plany i noworoczne postanowienia. Walczę z Glusiowymi chorobami. Przedszkole, mimo że rzadko, jest miejscem przez Glusia ulubionym - zdarzaja się łzy, nieporozumienia językowe...ale ogólnie idzie dobrze, zaaklimatyzował się, pokonuje krok po kroku barierę jezykową, integruje się z dziećmi i chętnie włącza się w zajęcia - nawet sam się zgłasza np. do liczenia dzieci :) Mój mały duży przedszkolak :)

Plany, konieczność zmian, codzienne zabieganie, problemy do rozwiązania....a w tym wszystkim drobiazgi, którymi niezmiennie staramy się cieszyć :) W końcu na tym polega szczęście, prawda?

I tego i wam i sobie życzę.... :)

Zapiski z Glusiowego kalendarza....

2012-01-09T21:32:00.000Z

W drodze autobusem do miasta Gluś patrzy w okno i podśpiewuje sobie pod nosem:
"Ele-mele-dutki Gluś znalazł krasnoludki...ele-mele-dutki tatuś jest malutki...nieee...ele-mele-dutki tatuś jest większy a mama mniejsza ale za to robotniejsza...".
Następca Jacka Cygana nam rośnie jak nic...!

***

Na froncie przedszkolnym potop...potop łez oczywiście. Bariera językowa robi swoje.
Ale damy radę.
My nie damy? - pewnie że damy! :)

Noworocznie...

2012-01-06T17:35:00.000Z

Trochę spóźniona, ale życzę Wam wspaniałego Nowego Roku, który spełni kilka marzeń z listy - tylko kilka, żeby było o czym marzyć później ;)

Nasz Nowy Rok będzie pełen zmian. Mam nadzieję :)

Rozpoczęty w miłym towarzystwie Bliźniaków i ich rodziców. Tak się zagadaliśmy, że o mało nie przegapiliśmy północy! :) Dobre jedzenie, dobre mojito i chiński lampion wypuszczony w ciemne niebo.
Naprawdę fajny czas. I mam nadzieję, że będzie zapowiedzią dobrego roku :)

Postanowień kilka jest...nie za dużo, w sam raz.

Początek roku przyniósł nam pierwsze wizyty w przedszkolu. I choć nie jest to przedszkole marzeń, to całkiem nieźle sprawdzi się na początek w oswajaniu Glusia z językiem. Bo Gluś, mimo że zna trochę angielskich słów, to raczej aktywnie ich nie używa i angielski jest jeszcze dla niego barierą. Pierwsza wizyta krótka, siedziałam w kącie i starałam się nie angażować, by dać mu przestrzeń i pozwolić na samodzielność. Było nieźle, bawił się, mówił do dzieci "thank you", nawet udało mu się w miarę spokojnie wysiedzieć podczas tzw. circle time - zajęć wszystkich dzieci z panią (oczywiście z naciskiem na "w miarę" ;).

Jeszcze nie rozumie, wiem że będzie się czuł sfrustrowany, ale ważne że chce się uczyć - przybiegł do mnie pytając: "Jak mam powiedzieć tej dziewczynce żeby dała mi to masło?", po czym dzielnie biegł za nią wołając "butter please!". Kolejna wizyta już beze mnie :) I chociaż wiem że na pewno łzy nas nie ominą to naprawdę się cieszę na ten przedszolny czas, ze zdumieniem patrzę jak robi się coraz bardziej samodzielny i z małego chłopca zmienia się w całkiem dużego :)

Radosnych Świąt!

2011-12-23T21:15:00.000Z

Dla Was wszystkich,

którzy tutaj zaglądacie, podczytujecie w ciszy lub zostawiacie swoje słowa

Radosnych Świąt!

Magicznych chwil z bliskimi

i spokojnie płynącego czasu, który pozwoli Wam zrobić wszystko,

na co nie macie czasu w codziennym zabieganiu.

Przypomnijcie sobie w te Święta zapomnianych Przyjaciół,

podarujcie uśmiech napotkanym nieznajomym

i napełnijcie się nadzieją i siłą na Nowy Rok.

Tego życzę Wam i sobie.

Z uśmiechem :)

Spacerkiem do Świąt...

2011-12-19T22:35:00.000Z

Rozdział chorowanie - tydzień czwarty. Z przerwami na oddech, przekazujemy sobie w domu pałeczkę z rąk do rąk...po czterech tygodnich chorowania "na pół gwizdka" mam dość, bo jak chorować to raz a porządnie a nie tak na raty przez cztery tygodnie, prawda?

Jeszcze tylko pięć małych kroków do Świąt. Ozdoby wiszą tu i tam. Światełka gdzie się tylko da.
Choinka sztuk jeden ubrana - Gluś nie wykazywał na początku zapału, budowanie torów to lepsza zabawa...skuszony perspektywą słodkiego świątecznego pierniczka dla pomocników nawet się zaangażował. W tym wieku króluje styl "wszystkie bombki pogrupowane kolorystycznie na jedną gałązkę" :)
A jeśli o pierniczkach mowa to one i ciastka imbirowe w dziwny sposób dematerializują się, pozostawiając po sobie dudniącą echem czeluść puszki...czeka mnie kolejna runda pieczenia przed Świętami ;)

Adwentowy kalendarz odkrywa po raz kolejny historię Narodzenia. Dla Glusia kolejny "pierwszy" raz :)

"Wiesz, mamusia i tatuś Pana Jezusa nie mieli domku więc zatrzymali się w stajence i tam się Pan Jezus urodził..." opowiadam. Zasłuchany Gluś podsumowuje: "Tak, ktoś im PODPROWADZIŁ domek i musieli iść do stajenki..." (takie słownictwo jest efektem zabaw w wyścigi samochodowe z panem Tatą zapewne...).

Czas sobie galopuje a ja mam ochotę usiąść, zwolnić, posłuchać starych świątecznych szlagierów...i tak chyba zrobię :)

Ciekawe czy wy przed Świętami zwalniacie czy raczej przyspieszacie, żeby ze wszystkim zdążyć? :)

2011-12-07T13:26:00.001Z

Motywacja do świątecznych przygotowań mi spadła....dwa tygodnie choroby, bólu zęba, wirusa potrafią skutecznie powalić człowieka na sofę...ale nie jest źle ;)

Z każdym dniem odsłaniaja się okienka w naszym zeszłorocznym kalendarzu - w tym roku Gluś czeka na każdy obrazek z nieskrywanym entuzjazmem i co dzień o 7 rano jak szwajcarski zegarek wykrzykuje kolejny numerek do odsłonięcia :) I choć zadaniowy kalendarz okazał sie jeszcze nie dla niego, to wypełniamy każdy dzień jakimiś "świątecznymi" działaniami.

Ciasto na piernik leżakuje....

Gluś udekorował okno w swoim pokoju świątecznymi naklejkami - płatkami śniegu i bałwankami...

Pieczone jabłka podbiły jego serce i żoładek...

Wyklejany bałwan sprawił że wata zamieniła się w śnieg....

Przebojowa wizyta w zamku świętego Mikołaja z elfami, Rudolfem, magiczną windą, prezentem i zdjęciem, na którym Glusiowa mina stoi w opozycji do napisu pod spodem: "having fun at Christmas".....

Zimy nie widać. Wieje zimny wiatr, świeci słońce ale nic nie zapowiada choćby kilku płatków śniegu. Taka słoneczna pogoda skłania do "poważnych" rozważań....

Gluś: "Mamusiu a dlaczego słońce może poparzyć w lecie a w zimie nie?".....

Tak...nastała era "DLACZEGO". Jedna odpowiedź pociąga za sobą lawinę niekonczących sie pytań :) A Gluś do łatwych zawodników nie należy, co to to nie! Kwestie do rozważenia bywają niemal egzystencjalne: "co by było gdyby niebo było brązowe a liście niebieskie? co by było gdybym nie miał lewego ucha? a jakbym włożył do nosa klocek lego i nie mógł oddychać to co byś zrobiła?...."

Cieszę się, że nie odpuszcza i zadaje trudne jak na jego wiek pytania. Ale czasami z Tatą robimy zakłady - komu uda się tak odpowiedzieć na pytanie, żeby kolejnego już nie było ;)

I tak spacerkiem do Świąt. Odpuściłam i pozwoliłam sobie na chwilowy brak motywacji. A jak już zwalczę resztki wirusa to ruszę z kopyta :) I może nawet napiszę o londyńskim spacerowaniu z panem Tatą w "dawnych" (bo to już 2 tygodnie temu!) czasach wizyty Babci...
A u was? Przygotowania idą pełną parą? :)

Powrót do rzeczywistości :)

2011-11-27T21:07:00.000Z

Babcia była i odleciała. Fajny czas. Dla mnie, dla nas, dla Glusia. Chwile gdy próbowaliśmy z panem Tatą "udawać" że znów jesteśmy w czasach przedglusiowych (wiwat opiekunka! ;), Gluś ze swoim buntem okresu dojrzewania, którym zaskoczył Babcię (hmmm....).
I jak zawsze - czas oczekiwania się dłużył a gdy Babcia był już z nami to pędził jak szalony :) Ale o tym wszystkim później....

Teraz powrót do rzeczywistości - bolesny niestety i to w dosłownym sensie...jutro wizysta u dentysty ;(

Ale że w prespektywie adwentowe oczekiwanie to nawet dentysta mi nie straszny :)
No i jutro cisto piernikowe zacznie wreszcie leżakować - trochę późno, ale jeszcze nie za późno! :)

Uciekam. I zostawiam pomysł na recyclingowe lampiony podpatrzone w hipermarketowej gazecie ;)
Jeszcze nieudolne, ale że nocą prezentują się naprawdę klimatycznie i ładnie, więc kolejne powstaną z większą precycją...

Wystarczą wyczyszczone puszki - wlewamy do nich wodę, zamrażamy a później gwoździem, śrubokrętem wybijamy dziurkowe wzorki :)

A wy zaczynacie już świąteczne przygotowania?

Od the SMILE factory

2011-11-07T21:43:00.001Z

Ostatnie chwile słonecznej jesieni. Niewiarygodnie słoneczne niedzielne południe.

Zimno. Rękawiczki i zaczerwienione policzki.

A jednak niebo tak błękitne jakby było lato. Jesienne drzewa na jego tle wyglądały jakby płonęły.

Akumulatory naładowane...a dziś już prawdziwy listopad i mżawka która zmoczyła nas na spacerze.

I nawet wron jakby więcej.

Odkopujemy z czeluści szaf czapki, szaliki, rękawiczki...

Czas przypominieć sobie wszystkie angielskie nazwy deszczu. Eskimosi mają podobno niezliczone nazwy na rózne rodzaje śniegu i lodu. Mieszkańcy Wyspy mają niezliczone rodzaje deszczu. Pomyśleć że kiedyś deszcz to był dla mnie poprostu deszcz - ulewa lub mżawka ;) No kapuśniaczek jeszcze :)

Ktoś powiedział mi, że już tylko sześć tygodni do Świąt. Naprawdę?? Czy czas juz przygotowywać adwentowy kalendarz, kartki i światełka? ;) Nieee....wystarczy że magię oczekiwania psują mi dekoracje świąteczne w sklepach (tak! już są!) i oficjalne włączenie świątecznych świateł w okolicznych galeriach handlowych!!! Gdzie oni się tak spieszą??

Udanego tygodnia Wam życzę!
Tik-tak-tik-tak...my odliczamy czas do przyjazdu odsieczy ;)

Marzenie o czytaniu...

2011-11-06T21:12:00.001Z

Długie wieczory.Comfort food. Dyniowa zupa w kolorze jesiennych dni.

Deszcz wygrywa nocami jazz na parapecie.

I marzenie o czytaniu.

Czekam na czas, kiedy będę mogła spokojnie czytać otulona w koc zerkając na bawiącego się Glusia....taaaa...jeszcze nie teraz chyba ;) Nie, żebym w ogóle nie czytała...czytam w pośpiechu a po męczacym dniu z nadpobudliwym Glusiem czasami zasypiam po przeczytaniu dwóch stron i książka zamiast przyjemnością staje sie dla mnie nasenną tabletką. Brakuje mi tych czasów, kiedy książki były ze mną wszędzie, wypełniały każdą wolną chwilę...i nic nie wisiało mi na nogawce marudząc "Mamusiu pobaw się ze mną!" ;)

Wiec zbieram w notesie listy książek do przeczytania :) I w oczekiwaniu na zmaterializowanie się silskiego obrazu z mojej glowy, czytam do poduszki kilka stron tego co pod ręką...

Pomidorrra zaproponowała podzielenie się pięcioma ulubionymi książkami....w czasach przed-Glusiowych czytałam na potęgę...a że cierpię na pewną zadziwiająca przypadłość: z książkami u mnie jak z filmami i nazwiskami - nieliczne wrywają mi się naprawdę mocno w pamieć :) Plusem tego jest możliwość oglądania lub czytania czegoś znów "po raz pierwszy" ;)

Moja "piątka"?.... niełatwo wybrać pięć książek z pośród tych które przewinęły się przez ręce...

"Nad brzegiem rzeki Piedry usiadłam i płakałam..." P.Cohelo - dostałam w prezencie od Przyjaciela - może dlatego jest tak zapamiętana, połknełam w jedną noc, nie moglam sie oderwać...

"Spóźnieni kochankowie" W. Wharton - milość przełamująca bariery wieku...ksiażka która towarzyszy mi od czasów licealnych, wracałam do niej w każde niemal wakacje...do czasu aż ktoż bezpowrotnie pozyczył mój wysłużony egzemplarz i do dziś nie kupiłam nowego...

"Poczwarka" i "ONO" Doroty Terakowskiej (wiem ze to dwie...) obie zmusily mnie wiele lat temu do odpowiedzi na pytania, które w pewien sposó pomogly mi po urodzeniu się Glusia...no i wstrząsnęły moim nastoletnim światem!

"Heban" Kapuścińskiego - jego Afryka mnie bardzo wciągneła....

"29 gifts" Cami Walker - otrzymana w prezencie, uświadomiła mi jak ważne jest w życiu dawanie :)

Ciekawe jak wygląda wasz "piątka"? :)

Zapiski Glusiowego kalendarza...

2011-11-05T19:02:00.000Z

Chcecie wychować kulturalne dziecko? Ja też...ale czasami słysząc co mówi przechodzę lekki kryzys w dziedzinie "Kultura i sztuka" ;)

Gluś siedzi w ubikacji: "Mamusiu! Mamusiu! Może porozmawiamy?"
Ja: "Pewnie...." w końcu miejsce nie ma znaczenia.
Gluś zastanawia się, puszcza bąka i radośnie mówi: "O! Turbo-dopalanie! Zaraz odlecę w kosmos!" Po czym widząc moją skonsternowaną minę wydaje odgłos paszczą i mówi:
"O! Puściłem takiego bąka że aż ci się fryzura zburzyła!"

...i naprawdę nie wiem skąd mu się to bierze :))

Popołudniowa drzemka. Z pokoju dobiegają jakieś dźwięki. Wchodzę. Gluś kotłuje się zakopany pod kołdrą.
Ja: "Co robisz? Miałeś spać!"
Gluś wychyla się z pod kołdry: "No jak to? Przecież ziemiaków szukam!"

...tak, oczywista oczywistość przecież! :)

Roześmianego weekendu wam życzę! :)

Późnojesiennie....

2011-10-31T13:35:00.000Z

W słoneczne dni zbieram energię na te szare i dżdżyste.
Będzie ich coraz więcej....wielka chmurna czapka zawisła dziś nad naszym domem.
Aparat leży jakby zapomniany...kilka migawek przypadkowej jesieni zagubionych gdzieś w pamięci.
Zmęczenie - wirusy przekazywane sobie jak pałeczka w sztafecie, bunt 2-latka w kolejnym już natarciu, dom jak front walki wypełniony dzikimi wrzaskami, noce przeplatane niekończacymi się pobudkami i płaczem dochodzącym z sypialni Glusia, my jak zombie...dziś na Wyspie Halloween, więc z Panem Tatą wpasowujemy się w klimat bez kostiumów za to z wielkimi, podkrążonymi oczami...ale nadchodzi odsiecz, już niedługo :)
Poszukiwanie przedszkola - te które nam się podobają sa za drogie, te które się nam podobają i nie są za drogie nie mają miejsc, te które mają miejsca są okropne...łamigówka :) Szukamy złotego środka....
A ja tęsknię za listopadową zadumą i odwiedzaniem cmentarzy. Tutaj początek listopada to niekończąca się impreza halloweenowa....dziś żegnamy październik dyniową latarnią a jutro ucieknę myślami prosto w listopadowa zadumę :)

Mój prywatny Mały Książę...

2011-10-26T08:15:00.001+01:00

"A pokaź mi ile mnie kochaś?"
"Tyle" mówię pokazując małą przestrzeń między palcem wskazującym a kciukiem.
"Eeee...więciej!" odpowiada proszący mały głosik.
"Jak stąd do sklepu na dole..."
"Nie! Jak śtąd do najdalsiej gwiazdy i z powjotem!"
"A ty mnie?" pytam.
"Jak śtąd do najdalsiej gwiazdy!"
"A z powrotem?" pytam
"Nieeee...to za dajeko! Rakieta by się zmęciła...."

:)

Lato w październiku i organizacyjne wpadki....

2011-10-02T17:46:00.000+01:00

Takiego lata jak pierwszego października, to na Wyspie nawet latem nie było....:)

W oczekiwaniu na Wielką Wyprawę, zadowalamy się mniejszymi :)
Organizacyjnie na razie jesteśmy na "dostateczny"... Pan Tata późnym nocą rzuca hasło - jedziemy? No pewnie że jedziemy :) Ja o 7 rano z rozwianym włosem jedną ręką pakuję prowiant, drugą ubieram Glusia, trzecią siebie a czwartą.... Wszystko jest? Jazda! :)
W drodze "Highway to hell" przeplata się z "Jadą, jadą misie...".
Dojeżdżamy z jednym postojem i bez większego marudzenia - nie jest źle! :) Widoki piękne...aż chce się robić zdjęcia :) Tylko...tu: wpadka nr 1...w aparacie nie ma karty pamięci!!! Taaa....już wiem co powinnam była zrobić czwartą ręką.... Nie ma się co zamartwiać w tak pięknych okolicznościach przyrody - komórka Pana Taty też może pstryknąć kilka fotek :)
Piknik nad zatoką...pysznie...a między malinami a kanapkami zapasowa karta pamięci :) No za dużo na nią nie wejdzie, RAWy odpadają ale co tam! ;)

Gluś napchany prowiantem, czas wyruszyć na wedrówkę do Durdle Door. Górka jak górka, wysoka...ale za to wybrukowane podejście - znaczy że czterogwiazdkowy szlak! :) W połowie góry: wpadka nr 2 - kilkanaście kilogramów szczęścia nie zamierza wedrować pod góre na własnych nogach! Kilogramy szczęścia na barki Pana Taty - no jak to, my nie damy rady? No przecież damy! :)

Widoki wynagradzają wszystko a w perspektywie wylegiwanie się na plaży nad szmaragdowym morzem....i tu: wpadka nr 3 - nikt nie powiedział mi że na plaże prowadzą Naprawdę-Strome-Schody-Bez-Poręczy-Nad-Urwiskiem!! A ja mam lęk wysokości...no ale ja nie dam rady! No dam przecież! :)

Wylegiwanie. Droga powrotna. Tata-wielbłąd. Schodzimy w dół, popołudniowe słońce...i: wpadka nr 4 - ding, ding! w głowie otwiera się nie używana dawno szufladka i już wiem dlaczego lekarz zabronił mi śmigać po wzniesieniach i górkach - wysiadł mi staw kolanowy...no ale ja nie dam rady? No dam :) A jak nie dam to mnie Pan Tata popchnie i stoczę się prościuteńko na parking bo to juz nie daleko :))

I jakby ktoś myślał, że to była ostatnia wpadka, to nie: wpadka nr 5 czaiła się w aparacie - nie zmieniłam ustawień balansu bieli i zdjęcia wyszły dziwaczne...no ale na szczęście wspomnienia mają balans bieli zawsze jak trzeba ;)

Ufff...to był naprawdę ~~męczący~~ świetny dzień :)

33.

2011-09-25T14:36:00.000+01:00

Urodzinowa wyprawa do lasu. Takiego, który przypominał zaczarowany ogród. Zakamarki pełne zlotych liści, tajemnicza huśtawka gdzieś na drzewie... Cisza i nieśmiała jeszcze jesień.

Złote liście spadające na głowę zamiast confetti, piknik na leśnej polanie z krakersami i brioszką zamiast urodzinowego tortu. Pomyślałam, że tak mogłabym kończyć i zaczynać każdy rok swojego życia :)

A do tego zachwyt Glusia odkrywającego tajemnicze leśne ścieżki na których drzewa "jak nogi wielkiego olbrzyma", otwierającego leśne bramki, tropiącego dziki pod dębami (tak! są!) i wypatrującego niebieskich znaków na leśnym szlaku :)

A kiedy po powrocie do domu padł zmęczony w swoim wielkim łóżku, ja miałam chwilę na domowe kino i urodzinową kolację....i tak cicho i spokojnie, wśród jesiennych fajerwerków zaczęłam kolejny rok :)

A leśne wyprawy do Forest of Dean będziemy pewnie jeszcze powtarzać tej jesieni nie raz, bo zostało nam wiele magicznych zakątków do odkrycia :)

Kite Festival na pożegnanie lata...

2011-09-12T13:17:00.000+01:00

Święto wiatru. Tabuny latawców. I piknik na trawie. Dziś patrząc za okno mam wrażenie, że udało nam się chyba załapać na ostatni letni dzień....
Teraz zimny wiatr, deszcz, szruga...ale wtedy wiatr rozwiewał włosy, ostatnie ciepłe promienie słońca pozwoliły nam leżeć na kocu i patrzeć na niebo pełne dziwnych latających stworów :)
To już wspomnienie, jedno z tych, które bedą nas ogrzewać w zimne szare dni...teraz mamy za sobą już pierwsze tej jesieni złote liście, zbieranie kasztanów i człapanie po kałużach :) I wiem, że kasztanowe ludziki nie dla nas, bo kończą swój żywot z odłamanymi głowami ;) Za to zawody w rzucaniu kasztanami do celu jak najbardziej!

A Gluś...rośnie, dojrzewa. Patrzę na mojego 2,5 letniego jesiennego chłopca, śmigającego na hulajnodze jak wiatr, śmiejącego sie do rozpuku z rzeczy dla dorosłych niezrozumiałych i przechodzącego bunt dwulatka w rozmiarze XXL, który doprowadza nas nieraz do rozstroju nerwowego. Czas pędzi nieubłaganie :)

Ostatnie chwile lata.....

2011-09-08T08:30:00.001+01:00

I łapanie ostatnich słonecznych promieni w towarzystwie ostatnich sierpniowych gości.

Tydzień w towarzystwie przyjaciółki z Polski...aż strach pomyśleć ile lat już się znamy! :)
I jej 11-letni syn M., który niespodziewanie dobrze znosił towarzystwo władczego 2-letniego Glusia. Och, jak bardzo przydał by się nam taki starszy brat! :) Gluś miał wspaniałe towarzystwo do zabawy a ja byłam zaskoczona ile kryjówek mozna znaleźć w naszym mieszkaniu bawiąc się w chowanego ;)

Wspólna podróż w moje ulubione miejsce, szczególnie o tej porze roku. Rozległe wrzosowiska Exmoor, które pod koniec sierpnia wyglądają jak bezkresne fioletowe morze.... Do tego urywający głowy wiatr, słońce na przemian z deszczem i plaga małych czarnych złośliwych muszek atakujących nas pośród wrzosów, my biegające w panice z rozwianymi włosami - cóż może być lepszego? ;) Poczułam się jakbym znów miała 20 lat (no i wydało się, że już nie mam... ;))....

To był fajny czas. Przygotowanie do jesieni, gromadzenie energii na to, co już przyszło - szare, deszczowe dni....jak ja tęsknię za złotą polską jesienią! :) Kurtki deszczowe, parasole i kalosze już przygotowane....
Czy u was tez tak szaro za oknem?

Spotkania...

2011-08-17T08:07:00.007+01:00

Lubię spotkania z fajnymi ludźmi. Lubię siedzieć wieczorami wśród rozmów i śmiechów, przy dobrym jedzeniu, drinku albo herbacie. Lubię taki czas.... I często mi tego brakuje ostatnio.

Ale na szczęście sierpień obfituje w miłe spotkania - może po to by zgromadzić dobrą energię na jesienne wrześniowe dni? ;)

Ostatni weekend nas zdom wypełnił się roześmianymi twarzami i piskami dzieci. Odwiedziła nas Pati ze swoimi chłopakami :) Wieczorne gadanie, wspólne wyprawy, dużo śmiechu...taki dobry czas pełen pozytywnej energii. Szkoda że dzieli nas tyle mil!

I nawet angielska pogoda dopisała na tyle, że udało nam się obejrzeć start balonów (w ten weekend odbyła się wielka Baloon Fiesta) i zwiedzić klimatyczne Bath :)

A za tydzień kolejna wizyta, tym razem z Polski..... :)

2011-08-16T11:00:00.002+01:00

Wracamy. Właściwie to wróciliśmy już dawno, ale dopiero teraz wracamy do starej rutyny we troje.

Cały lipiec w Polsce. Słoneczny i gorący, chłodny i deszczowy, wypełniony krzykami dzieci, chwilami wyrwanymi dla siebie, momentami z dawno niewidzianymi przyjaciółmi w wypełnionych szmerami rozmów knajpkach na krakowskim Kazimierzu....
I wspaniałe pożegnanie polskich wakacji z ogniskiem o zachodzie słońca, dziećmi chowającymi się w zbożu, pieczonymi kiełbaskami i ciemnonocnymi rozmowami z przyjaciółką...takie chwile kiedy chce się żeby czas się zatrzymał :)

I powrót na wyspę. Przywieźliśmy ze sobą towar na wyspie najbardziej deficytowy....Babcię! :) Dodatkowe dziesięć dni dla Glusia i dla nas na aklimatyzację w starej rzeczywistości na nowo - z babcią i bratanicą-księżniczką ;)

A jak się ma w domu babcię to nadrabia się zaległości - randki z panem Tatą (tak! bez względu na staż randki są wskazane!), kawy ze znajomymi na które nie ma czasu gdy jesteśmy tylko we troje i nawet udało się wyrwać na jeden kobiecy wieczór przy piwie (uświadomiłam sobie jak mi takich wieczornych babskich spotkań brak! w ten jeden wieczór odpoczęłam jak nigdy!). I na wszystkich tych spotkaniach czułam że czegoś nie ma....małej łapki wciśniętej w moją dłoń ;)
I czuję że takich chwil będzie coraz więcej, bo Gluś dorasta...wrócił z wakacji bardziej samodzielny i bardziej wygadany (jeszcze bardziej??). Poszukiwanie przedszola do którego już niedługo pójdzie, mamy nadzieję (na razie skutecznie zarażamy entuzjazmem, jakie to przedszkole jest super-hiper ;).
Czas płynie szybko.....

W czasie mojej nieobecności dostałam wyróżnienia blogowe od kilku miłych osób, na których blogi z przyjemnościa zaglądam - dziękuję :) Mimo szczerych chęci nie mogę włączyć się do zabawy, bo... nie umiem spośród wszystkich świetnych blogów które czytam wybrać kilku...ten typ juz tak ma z decyzjami ;) Więc dziękuję i odsyłam do listy obserwowanych blogów, która z dnia na dzień niebezpiecznie się wydłuża.... ;))

Sielsko....

2011-07-18T21:16:00.000+01:00

....na tyle sielsko, na ile może być z grupą dzieci o dość sporej rozpiętości wiekowej :)

Myślałam, że będzie spokojniej. Myślałam, że będę miała więcej chwil dla siebie. Myślałam....sama nie wiem co sobie myślałam! ;)
Teraz to już nie myślę, tylko staram się chwytać drobne chwile spokoju i cieszyć widokiem rozkrzyczanej trójki...2-latek odkrywca, spragniony wypraw pośród łąk i szukania dzikich kretów; 5-latka namiętnie skarżąca na chłopców, o przeuroczej naturze obrażającej się często księżniczki - na dodatek bez górnej "jedynki" co nadaje jej jeszcze więcej dzieciecego czaru i 11-letni piłkarz przeżywający swoje pierwsze wakacyjne miłości....a w tym wszystkim ja na ogrodowej huśtawce z głową pełną wspomnień z dziecięcych lat i wakacji spędzonych nieopodal w domu mojej babci....do tego słońce, zapach dojrzewającego zboża i niczego więcej nie potrzeba ;)

A odpocznę sobie po powrocie na Wyspę, gdy umilkną nie kończące się "ciociu, nudze się...ciociu, ona mi nie da.....ciociu, on mnie bije...." ;)
Ach! wsi spokojna wsi wesoła i błogi stanie dzieciństwa! :)

Ciągle pada....

2011-07-06T06:30:00.000+01:00

Pada, leje, dżdży, kapie, siąpi...ile mokrych słów można znaleźć?
Deszczowe wakacje w Polsce. Krople deszczu bębniące o parapety. Gdzie się schować?

Najlepiej w zatopionych w sjeście sennych uliczkach nadmorskich hiszpańskich miasteczek... Uciekam więc we wspomnieniach z tych deszczowych wakacji do tamtych gorących majowych :)

Przechadzam się po ciepłych od słonecznych promieni, wąskich i pustych uliczkach.
Turyści schowani w hotelach. Miejscowi zebrani w lokalnych knajpkach. Przecież to sjesta :) Chcesz dobrze zjeść? Idź tam gdzie pełno miejscowych...każdy to wie :)

A ja spacerkiem. Nieśpiesznie. Z uśmiechem. Wdychając zapach morza, paelli, piasku. I słuchając szeleszczących katalońskich rozmów dobiegających z knajpek. Słowa jak dziwna muzyka....

Zaklinając polski deszcz za oknem, spacerkiem po Tossa De Mar.... :)

Wakacyjnie :)

2011-07-02T22:04:00.000+01:00

Taki czas. Odpoczynku od blogosfery. Czas zabiegany.
Czas wakacyjnych festiwali w naszym mieście. Pięknej pogody która wreszcie zawitała na Wyspę.

Czas wypraw na plażę z Glusiem. Do parku. Męskich spacerów z Tatą. Autobusowych wypraw z mamą.
I czas przygotowań do wyjazdu na dłużej. Do Polski. Babcia, Dziadek, dawno nie widziani przyjaciele, może ci nowi również? :)
Marzę o chwili dla siebie. O chwili w miejscach ulubionych, w cichych zakątkach ukochanego miasta, gdzie mury pełne szeptów z dawnych lat.

Marzę o obiecanej przez przyjaciółkę kolacji i mojito :) O chwili na nowe hobby i na bieganie z aparatem.

Lubię czas wakacji wypełniony marzeniami i ciepłymi chwilami.

Może to ostatnia taka okazja na spokojne wakacyjne momenty, lato bez pośpiechu, wyjazd z Glusiem na dłużej by pobył z Babcią i Dziadkiem, których tutaj zawsze nam brak - jeden z plusów bycia mamą na pełnym etacie. Ironiczne, że tym czasem pełnoetatowego macierzyństwa zaczynam cieszyć się dopiero gdy już widać jego koniec :)

Cudownego letniego czasu wypełnionego ciepłymi marzeniami wam życzymy :)

Czas....

2011-06-13T22:15:00.001+01:00

Czas dla Glusia na odkrywanie świata, tajemnic, magicznych zakątków i miejsc....
Czas dla siebie na szukanie równowagi, drogi, myślenie o przyszłości, realizowanie odłożonych na półkę projektów....
Czas biegnący zbyt szybko. Jedyne lekarstwo to samemu zwolnić.
Dlatego tak nas tutaj mało.
Ale wrócimy na pewno....

...i przez ten pędzący czas, moje zapisane w zdjęciach wakacyjne wspomnienia nadal tkwią zakurzone na dysku :)

Dzień Dziecka :)

2011-06-01T16:28:00.001+01:00

Dzięki Tobie co dzień na nowo odkrywam w sobie dziecko :)

Dużo uśmiechu wszystkim małym i "dużym" dzieciom!

Każdego dnia... :)

W drodze....

2011-05-25T22:43:00.001+01:00

Lubię być w drodze. Patrzeć przez okno na zminiające się widoki. Na mknące pobocza. Na powoli sunący horyzont. Na chmury.
Albo na niebo tak błękitne i bezchmurne, że aż razi w oczy.

Są ludzie, którzy mają w sobie ukrytą duszę nomada...ja mam ;)
Tęsknię za drogą. I marzę o podróży podczas której świat przed oczami, ludzie, klimaty będą się zmieniały jak w kalejdoskopie.
Z plecakiem i ziemią pod stopami.
O długiej podróży....

W czasach przed-Glusiowych wszystko było łatwe. Decyzje o spakowaniu walizki i wyjechaniu na drugi koniec świata podejmowały się same :) A teraz pierwsze eksperymenty podróżowania we troje :) Niezwykłe, bo nagle świat wygląda trochę inaczej, bo niektóre widoki widziane oczami dziecka. Bo czasami rzeczy oczywiste nagle przestają być oczywiste.

I kompromisy. Podróżowanie nie do końca takie, jakbyśmy chcieli, ale takie, byśmy wszyscy mogli się tym czasem cieszyć.

A długa podróż musi poczekać jeszcze chwilę... ;)

Podróż do Hiszpanii. Przez całą Francję. Najpierw ciemnonocną, zasłoniętą stalowymi roletami.
A później słoneczną i z najpiękniejszymi, miękkimi chmurami :)

Bezimienne miejsca postojów.

I wiadukt Millau.

I przestrzeń, której tak bardzo brakuje mi na Wyspie....

Ps: mój blogger ześwirował kompletnie - czytam wszystkie ulubione blogi i nie moge dodać ani słowa komentarza....ech technika!! :))

W powakacyjnym pędzie....

2011-05-21T22:14:00.001+01:00

Te powakacyjne dni jakoś uciekają mi przez palce. Czas znów zaczął biec a ja jeszcze chyba nie jestem gotowa żeby zacząć go gonić. Ciepłe wakacyjne wspomnienia nadal ukryte w komputerowych folderach....

Ja leniwie biorę rozbieg a Gluś pędzi z niezmienną energią....jakoś wydoroślał po tych wakacjach....a może to wina wieku? ;) W końcu dwulatek to już całkiem poważny facet :)

Wakacje w towarzystwie starszego kolegi i bardzo zakręconego wujka przynoszą rezultaty. Szczególnie w tekstach. Taaaak....dobre wakacyjne towarzystwo potrafiło podziałać na i tak już bujną wyobraźnię i słownictwo Glusia ;)

"Mamusiu!" krzyczy Gluś podstawiając mi pod nos swoją stopę "uważaj, przyszła do ciebie noga-mutant...".

"Mamusiu kichnij" prosi. Z zaangażowanim udaję kichnięcie. "Masz alergię na PIŁKI." diagnozuje.

Weekend pod znakiem choroby. Mały chłopczyk z wielką temperaturą.

Zamiast odpoczynku zmęczone i zmartwione myśli.

Życzę wam dużo relaksu w ten weekend.

A ja zasypiam z wakacyjnymi widokami pod powiekami.....

2011-05-13T18:16:00.000+01:00

Awarie, awarie...i znikające posty :)

Więc znów o tym, że wróciliśmy, ze słońcem w walizce choć nie wszystko poszło według wcześniejszego planu.
Co robicie gdy wakacyjne plany biorą w łeb? Ja panikuję :) A później szukam dobrych stron i biorę sprawy "na klatę ;)

Hiszpania słoneczna, piasek ciepły, senne nadmorskie miasteczka, błogie lenistwo i aktywny wypoczynek....o tym jeszcze będzie :)
A później powrót. I samochód oddany na złom gdzieś na prowincji w samym środku Francji. Białe krowy. Puste pola. I ludzie nie mówiący słowa po angielsku. I Gluś radosny jak nigdy :)
Szybka decyzja. Zostawiliśmy samochód, wózek, plażowe ręczniki, zapakowaliśmy wszystko w jedną wielką walizę i z fotelikiem samochodowym pod pachą (tak!) ruszyliśmy w drogę do domu. A wydostać się z głębokiej francuskiej prowincji wcale nie jest łatwo, o nie! Tak bardzo utknęłam ostatnio chyba w Wałbrzychu ;)
Taksówka, autobus, pociąg - o! Paryż! - metro, podmiejski pociąg, hiszpański autokar, eurotunel - o! Londyn! - autobus, samochód - o! dom!...wreszcie! Po 17 godzinach w drodze jesteśmy Tutaj.
I wiecie co? Jakkolwiek dziwnie to zabrzmi....podobało nam się :)
I już wiem, że są rzeczy ważne i ważniejsze, że przedmioty nie są ważne, że lubię podróżować aktywnie - tylko walizkę zamieniłabym na plecak i nie taszczyła ze sobą fotelika (tak! dotarł z nami!).
I że Gluś to duch podróżujący, nie marudzi gdy coś się dzieje i sprawdza się lepiej podróżując autobusami i pociągami niż wygodnie w samochodowym foteliku :) Nasz mały podróżnik :)
I tak po cichu myślimy, że może za rok zagubimy się tak na jakiejś prowincji w Azji lub Ameryce Południowej....kto wie? :)

...

2011-05-01T20:49:00.000+01:00

Od Świąt czas pędzi jak szalony. Do świątecznego śniadania było jeszcze spokojnie....a później w naszym domu nastał czas wrzasku, buntu, płaczu, krzyku....klasyczne nasilenie buntu 2 latka...a mnie w tym wszystkim dopadło zmęczenie materiału....brak cierpliwości....i kryzys macierzyństwa....uffff.
Niby powinnam być odporna, bo pierwszy rok upłynął pod znakiem płaczu 20 godzin na dobę....ale nie jestem. Jestem za to zmęczona i zagubiona. Gluś wrzeszczy i płacze, potrafi tak godzinę bez przerwy....w końcu ma się te płuca! ;) I po tej godzinie ja też mam ochotę wrzeszczeć i płakać. Gluś koncertuje od rana do wieczora a ja...czekam.

A jutro pakujemy samochód i jedziemy na południe....daleko na południe....

Mam nadzieję, że tam czeka na mnie moja energia, siła, radość, motywacja, pasja i to wszystko co zagubiło się gdzieś w codzienności przez ostatnie miesiące....

Udanego tygodnia! :)

Książki...

2011-04-14T23:13:00.001+01:00

...chociaż wcale nie o tytuły do przeczytania chodzi.

Ale o podarte strony :)

Usłyszałam dźwięk targanego papieru. I znów. Weszłam do pokoju i zobaczylam Glusia z kartkami książeczek rozdartymi na małe kawałki. "Potargałeś!" ucieszył się z nowej umiejętności. Hmmm....
Skleiliśmy. Pogadaliśmy. Takie tam teksty o szacunku do książek ;)

Przypomniało mi się moje dzieciństwo. I uwielbienie książek. Chyba tylko moja mama wie jak wiele książek "połykałam" jako dziecko a później nastolatka :) Gdziekolwiek, cokolwiek byle dużo słowa pisanego było.

Pamiętam bibliotekę ze swojej podstawówki, z szarymi paniami bibliotekarkami prawiącymi kazania o szanowaniu książek, nie zaginaniu rogów i groźnie marszczącymi na dźwięk hasła "zagubiony egzemplarz" :)
I dyżury w bibliotece, układanie książek na półkach. I obowiązkowe akcje naprawiania bibliotecznych egzemplarzy, gdy każde dziecko miało w domu posklejać taśmą podarte strony i oprawić książkę w gazetę :) Jak ja to lubiłam... Nawet zeszyty lektur lubiłam z obowiązkowym rysunkiem do każdej przeczytanej lektury! Ten typ tak ma ;)

I jakoś mi tak zostało że wolę książkę od e-book'a. Lubię szelest kartek i zapach nowego papieru. Albo zapach wielu lat zalegania na bibliotecznej półce.

I teraz sobie myślę, jak w erze e-booków, internetu, komórek i całych zastępów innych gadżetów wychować małego miłośnika książek :)

Zaczęliśmy od sklejania stron taśmą i pogadanki z mamą w roli pani bibliotekarki z przed 25 lat.... ;)

Zapowiedź lata...

2011-04-13T09:55:00.000+01:00

Gorący weekend. I zepsuty samochód.

Człowiek sobie nawet nie uświadamia jak bardzo uzależniony jest od pewnych rzeczy. Dopóki je ma. Taki środek transportu na przykład....gdy nagle trzeba zamienić go na autobus i własne nogi...no, świat wygląda zupełnie inaczej ;)
A przecież ponad 20 lat przechodziłam i przejeździłam autobusami i tramwajami właśnie!

Niezrażeni zapakowaliśmy piknikowy wózek i ruszyliśmy do nie-takiego-pobliskiego parku. Trochę na piechotę, trochę autobusem.

I dobrze.

Bo nie ma nic lepszego niż piknik na trawie, w gorącą letnią niedzielę w samym środku wiosny :)

Piknikowicze podzieleni na dwie drużyny: mama+książka+koc i pan Tata+Gluś+plac zabaw.

A później dla każdego coś dobrego - spokojne czytanie książki i lody dla mamy, huśtawki, piłka, mydlane bańki i skradzione od mamy lody dla Glusia i czas spędzony z Glusiem dla pana Taty ;)

I stare baleriny bez stóp, bo stopy bose na rozgrzanej słońcem trawie.

I koc w zupełnie już letnich kolorach przyciągający całe tabuny pszczół, czerwonych mrówek, much, żuczków...no ale każdemu się piknik należy no nie? :)

I wszędzie ludzie z piknikowymi koszami, kocami, krzesełkami, grillami... na zielonej pachnącej latem trawie. W kraju gdzie pogoda potrafi zmienić się dramatycznie w ciągu kilkunastu minut, ludzie korzystają z każdej ciepłej chwili. Czy w Polsce w dużych miastach nadal obowiązuje zakaz rozkładania się na trawie w parkach?

To była zapowiedź lata, które tutaj na Wyspie może przyjść w maju, w lipcu, we wrześniu...albo wcale.

Zapowiedź, bo już od poniedziałku nastąpiła zmiana frontu.....brrrr.....

Nuuuuda...

2011-04-05T14:25:00.000+01:00

Wymyslanie aktywności dla żądnego wrażeń dwulatka bywa trudne. Szczególnie gdy wszystkie zabawki są w odwrocie.
No, może za wyjątkiem resorków.
I książek - na szczęście :)

Od czasu do czasu z Polski przylatują do nas książki, które okazują się perełkami i Gluś nie wypuszcza ich z objęć przez długi czas.
Najpierw "Mój pierwszy alfabet" który wypatrzyłam u Maggie, z cudownymi "filcowymi" ilustracjami. A razem z nia w komplecie przyleciał hit..."Mój pierwszy atlas świata" :) Rewelacyjny, prosty i pięknie ilustrowany. Zmusił mnie, żebym trochę się poduczyła... ;) Bo dla Glusia po kilku czytaniach nie miał już żadnych tajemnic. Gadulstwo i pamięć - wobec tych dwóch zalet naszego dwulatka cesarz Akihito, Hiawata czy aborygen okazali się pestką. Bezbłędnie informuje nas kto mieszka na jakim kontynencie i jak się nazywa...ech :) A nie daj Boże żebym zapomniała o Wołodji, który pracuje na "Antaltydzie" bo wtedy dopiero jest akcja!!
Książka zdobyła nasze serca :)

No i próbne CD - "Bajki Samograjki" Brzechwy w wykonaniu starej kadry aktorów. Pamiętam ze swojego dzieciństwa :)
Próbne, bo myślałam że Gluś nie będzie chciał słuchać. A jednak! W długich podróżach samochodem to nasz numer 2, tuż po piosenkach Misia i Margolci :)
I "Pan Kuleczka" do czytania przed snem. Choć wydawało mi się, że może być jeszcze trochę za trudny, to Gluś leży i słucha....

A ponieważ zabawki w odwrocie, postanowiłam wypróbowac pierwsze gry.

Oczywiście nieśmiertelne memo z trochę zmodyfikowanymi zasadami staje się zabawą na spostrzegawczość. Gluś siedzi nad rozrzuconymi obrazkami wyszukując pary i nawołując przy tym głośno: "Eskimosu gdzie jesteś? Cytryno gdzie się schowałaś?" (Babciu dziękujemy! - w końcu jak nie zawołasz, nie znajdziesz :).

I "Gdzie jest żabka". Świetna. Na pierwsze 3 razy dla Glusia jak się okazało.... 6 plansz z całym mnóstwem szczegółów i obrazki rzeczy, które trzeba na tych planszach odnaleźć. Po 3 razach Gluś znał lokalizację wszystkich na pamięć :) Może za jakis czas zapomni i znów do niej wrócimy.

Szukam nadal dobrych pomysłów na gry, zabawy, książki....może wy coś polecicie? :)

Zapiski z Glusiowego kalendarza....

2011-03-31T19:23:00.001+01:00

- Coś ci wpadło do oka! - skarży się Gluś trąc załzawione oko.
- Pewnie ci jakaś dziewczyna wpadła w oko! - żartuję z uśmiechem.
Gluś patrzy na mnie przerażony, buzia w podkówkę, biegnie do pana Taty krzycząc rozpaczliwie:
- Tata wydłubie dziewczynę z oka!!

****

Myję naczynia. Pan Tata z Glusiem patrzą przez okno.
- Patrz jakiego pani ma dzidziusia. - mówi mu pan Tata -Fajny, co? Chciałbyś żeby mamusia miała takiego dzidziusia?
- NIE! Mamusia nie może mieć dzidziusia!! - stanowczo stwierdza Gluś.
- Dlaczego?
-Mamusia w kuchni ma myć naczynia!

No to miłego końca tygodnia wam życzymy!
A ja do garów! ;)

...

2011-03-27T22:45:00.000+01:00

Trzy tygodnie, które upłynęły za szybko. Jak zawsze.

Tym razem czas zabrany przez choroby niestety...przekazywane sobie jak pałeczkę w sztafecie - babcia, dziadek, Gluś, mama...dopiero przez ostatni tydzień TUTAJ nie przypominało domowego szpitala. Więc kilka spacerów. I wyjazd do Londynu, żeby Dziadek zobaczył Biga :)
Mało zdjęć, dużo chodzenia i biegania za Glusiem. I tłumy turystów oczywiście. Z ulgą wróciliśmy na naszą "prowincję" ;)
Czas za którym będziemy tęsknić. Czas z bliskimi, których czasami bardzo nam brakuje. Gdy ma się ich na wyciągnięcie ręki trudno docenić takie chwile...

Czas, który uświadamia, jak bardzo człowiek przywiązany jest do swoich codziennych rytuałów i sposobów robienia różnych rzeczy gdy żyje samodzielnie z dala od rodziny - na szczęście bliscy wiele wybaczają ;)

Czas, w którym nie udało mi się zrobić tyle ile bym chciała, zrealizować tego co ambitnie zaplanowane...głównie dlatego, że zbuntowany dwulatek rozpoczął nagle i niespodziewanie operację "MAMA". Cel: wiszenie mamie u spódnicy kiedy i ile tylko się da. Mama jest niezbędna do masowania stłuczeń, wycierania nosa, przebierania pieluch, zabawy, czytania...i czego jeszcze dusza zapragnie. Mimo że w pobliżu jest babcia, dziadek i tata. Nieeee...Mama ma tajemną wiedzę i ręce, które leczą (pewnie też energetyzują wodę....).
Minie. Wiem. Zacisnęłam więc zęby i mimo rzewnego płaczu wyrwałam się z panem Tatą na kilka randek ;) Bez wyrzutów sumienia, z głową wolną od myśli o Glusiu pozostawionym z babcią. Bo wiem, jak bardzo takie chwile są potrzebne. Szczególnie, gdy na co dzień nie mamy pod ręką babci. Więc mały wrzaskun uczył się samodzielności a ja umiejetności robienia czegoś dla siebie. Skutecznie i z przyjemnością :)

A zdjęcia....trzy londyńskie chwile ;)

2011-03-09T20:34:00.000Z

Wiatr jeszcze zimny. Przejmujący. Ale słońce świeci w twarz. I wszystko kwitnie. Naprawdę :)

Więc spacerujemy trzymając się za zmarznięte dłonie.....

I ten widok, który zawsze mnie wzrusza, bez względu na porę roku...mogę tak stać i patrzeć, aż znikną razem za zakrętem....i wtedy gonię ich co sił w nogach :)

Trochę czasu dla siebie. Tylko dla siebie. Niewiele niestety, bo czas zamiast wydłużać się i rozmnażać w czasie pobytu Dziadków, kurczy się jeszcze bardziej.

Jadę autobusem na spotkanie i obserwuję ludzi...każdy patrzy w okno i unika spojrzeń innych. To samo pamiętam z krakowskich tramwajów i autobusów. I ten popłoch w oczach przypadkowych współpasażerów, gdy próbowałam się do nich usmiechnąć :) Syndrom anonimowego współpasażera :)
Więc jadę obserwując kwitnący świat za oknem....

2011-03-04T14:03:00.000Z

Czekamy na przyjazd Dziadka i Babci. Nasze TUTAJ zatętni życiem na kilka tygodni.
Długo wyczekiwana wizyta. Gdy rodzinę widzi sie raz, dwa razy w roku to realcje nabierają zupełnie innego znaczenia.... Tęsknota robi swoje i nawet najgorsze wady da się przełknąć. Zaczyna doceniać się radość przebywania z bliskimi ludźmi.
W oczekiwaniu pieczemy muffiny z leśnymi owocami osłodzone syropem z agawy.
I ciastka rozpustnie słodkie tym razem w wydaniu z malinami i gorzką czekoladą.
A Gluś serwuje sałatkę z drewnianych warzyw ;)
Na przywitanie gości :)

A słońce dziś uśmiecha się od rana. Głęboki wdech...czuć wiosnę! :) Więc spacer wiosenny.
Wraz z umiejętnością rozróżniania przez Glusia lewej i prawej strony nasze spacery nabrały nowego wymiaru. Zaczęła się era spacerów "w lewo".
"W jewo! W jewo!" krzyczy Gluś ciągnąc mnie na rondzie w lewo. Park niestety jest w prawo. No ale to jego spacer :) Więc wędrujemy w lewo z nadzieją, ze może w końcu mu się pomyli i dotrzemy do parku jednak ;) A myli się jeszcze czasami...na szczęście :)
Dziś więc zamiast spaceru biegi przełajowe przez wielki trawnik, który na szczęście trafił się na "lewym" spacerze po drodze.

Słonecznego i słodkiego weekendu wszystkim! :)

Od Na hustawce

Żeby nie zapomnieć...

2011-03-02T07:55:00.000Z

Upływa kolejny rok. Po tym koszmarnym pierwszym, ten drugi był już całkiem udany.

Nadszedł czas kiedy uparcie powtarzasz mi że "jesteś juź duzim chopciem!!".

To prawda, jesteś...:)

Ten drugi rok przyniósł nam walki i zmagania - bo tak bardzo się ode mnie różnisz a jednocześnie tak bardzo czasami jesteś podobny...uparty, zawzięty i niecierpliwy jednocześnie. Twoja niecierpliwość uczy mnie cierpliwości.

Przyniósł nam napady złości i trwające godzinami wrzaski. Nie do zniesienia wydawałoby się...
Na szczęście przyniósł też eksplozje śmiechu i poczucia humoru :)
Przyniósł nam potoki słów. Tych najtrudniejszych nawet.....astronauta, teleskop, bohaterski, masakra (!), mistrz...układają się w zdania, którymi nas zasypujesz. Czasami myślę, że nie ma dla ciebie słowa nie do powtórzenia, niezależnie w jakim jest języku :) I zastanawiam się, skąd w twojej główce miejsce żeby zapamiętać co oznaczają?

Przyniósł nam niezliczone cyfry, które z radością wykrzykujesz do 10 po polsku i angielsku. I to słodkie hiszpańskie"unos, dos, tres..." które zawsze doprowadza mnie do śmiechu.

I pierwsze piosenki - tą ukochaną o McDonaldzie z angielskimi zwierzętami, która pokazuje nam kompletny brak zdolności muzycznych.

I pierwsze wiersze, i opowieści które znasz niemal na pamięć i nie dajesz nam skończyć dopowiadając zdania.

I wyprawy na koniec świata, choć to zaledwie pobliski park, z nieodłącznym "jaki ślićny dzień!" choć leje jak z cebra :)

I wielkie odkrycia drobiazgów dla mnie już zapomnianych, które na nowo otwierają mi oczy na świat.

I "kocham cię" powtarzane spontanicznie i z wielką częstotliwością... :)

I tyle innych drobiazgów i chwil, które chciałabym zapamietać, zapisać, zatrzymać....ale tak pędzą że nie sposób ich wszystkich pozbierać :)

Wszystkiego Najlepszego w dniu urodzin Glusiu! :)

2011-02-27T22:12:00.000Z

Impreza przed-urodzinowa :) Taka jaką sobie wymarzył. "Dzisiaj jest świętowanie!" wołał szczęśliwy Gluś. Zrobiony przez mamę tort z Myszką Miki. Unoszące się pod sufitem niezliczone ilości balonów napełnionych helem przez pana Tatę.

I troje małych przyjaciół do skakania po materacu, biegania po długim korytarzu i zjadania wszystkiego co pod ręką :) Osiem małych stópek niezmordowanie biegało po mieszkaniu przez kilka godzin.

Chaos, świetna zabawa i .... brak zdjęć :) Mam nadzieję, że pani Q która zagościła na naszym dywanie uratowała sytuację... :)

Nasz mały bohater wieczoru padł zmęczony na swoim wyskakanym materacu.

Rodzice padli zmęczeni na sofę.

Pierwsze małe kinder-party za nami.

Uffff....

Z pokolenia na pokolenie....

2011-02-23T21:22:00.000Z

Jest taka bajka, którą opowiadała mi Babcia. I którą jej być może opowiadała wcześniej jej moja pra- albo pra-paraBabcia. Bajka, która jak twierdzi Pan Tata jest trochę drastyczna.
Ale mimo to wpadła Glusiowi w ucho i nauczył się jej natychmiast :) Odpowiada z radością na pytania. A ja z nie mniejszą radością ja mu opowiadam, bo skoro mnie nie przerażała, to jego też na pewno nie będzie.
I pewnie z nie mniejszą radością słucha jej w jego wykonaniu moja już prawie 90 letnia Babcia zasiadając przed komputerem by za pośrednictwem czarodziejskiego Skype'a popatrzec na prawnuka :)
A Pan Tata musi pokonać swoje bajkowe lęki ;)

Opowiem ci bajkę, jak kot kurzył fajkę, na starym cybuchu przypalił sobie ucho.
A gdzie to ucho? Woda zabrała.
A gdzie ta woda? Gołębie wypiły.
A gdzie te gołębie? Na wysokim dębie.
A gdzi ten dąb? Siekiera go ścięła.
A gdzie ta siekiera? U kowala za piecem.
A gdzie ten kowal? Umarł.
A gdzie go pochowali? U świnki pod progiem.
A czym mu dzwonili? Baranim rogiem.
A kto był na pogrzebie? Piesek i kotek.
A jak płakali? Hau, hau! Miau, miau!

I myślę sobie, że fajnie tak przekazywać sobie coś w rodzinie. Historie, baśnie, piosenki, zwyczaje.
Taka pokoleniowa ciągłość.
Coraz mniej tego. Coraz trudniej. A szkoda....
Ciekawe co Gluś poniesie kiedyś w świat dla swoich dzieci... :)

Na huśtawce....

2011-02-18T12:59:00.002Z

Wiosna zaczyna do nas zaglądać. Powoli wychyla nos zza drzew.
Odhaczam kolejne punkty na przedwiosennej liście - krokusy, stokrotki są.
Żonkile już wylazły z ziemi.
Forsycja zaczyna nieśmiało kwitnąć.
Zaliczone :)
Spacerujemy. Dużo i kiedy się da. Czasami czekamy aż pan Tata wróci z pracy i wyruszamy wspólnie choć na chwilę do pobliskiego parku. Czasami jedziemy na drugi koniec miasta, by odkryć nowe miejsca.
Spacerujemy chlapiąc w kałużach - Gluś wybiera te najgłębsze, ja te płytkie.
Ładuje się po kolana w błoto a ja duszę w sobie potwora nr 2, który natrętnie podpowiada mi: "bedzie brudny, będzie mokry, będzie kupa prania...". "Bedzie szczęśliwy..." odpowiadam potworowi w moim wnętrzu i uśmiecham się siadając na huśtawce. Przyjemność, którą odkryłam na nowo dzięki dziecku... :)
Przechylam głowę i patrzę jak niebo pędzi w przód i w tył, w przód i w tył....
Przypominam sobie czas dziecięcych wypraw z koleżankami do parku, skrzypiące huśtawki-koszyczki i te myśli - co będzie gdy przyjdą wakacje, co będzie gdy będę wreszcie "duża".... Okamgnienie i jestem już duża :) I uczę się nie spieszyć..... Po co popędzać czas? Łapię się na tym, że zamiast cieszyć się chwilą i tym co jest, myślę o tym co będzie - gdy nastanie wiosna, gdy Gluś będzie straszy...
Siedząc na skrzypiącej huśtawce uczę się nie spieszyć.
Patrzę na Glusia i nie myślę co będzie jak będzie duży....zamiast tego cieszę się przedwiośniem...

Pomaluj mój świat....

2011-02-16T13:51:00.000Z

Są takie chwile.
Rzadkie. Bardzo rzadkie.
Kiedy skupienie gości na twarzy Glusia na dłużej.

Przynosi fartuszek z żabką i mówi "Pomalujemy....".

A ja duszę wtedy w sobie demona porządku i odpuszczam wszystko - plamy na dywanie i łapki odbite na białych drzwiach. Wyjmuję wszystko co mamy w szufladzie i siadam naprzeciwko niego patrząc, jak w skupieniu maluje swoje małe magiczne światy.
I cieszę się, że w naszym TUTAJ zagościła taka spokojna chwila :)

"Co malujesz?" pytam. "Kjajinę Tejetubisiów...." słyszę w odpowiedzi.

Kolorowego środka tygodnia życzę! :)

I heart you...

2011-02-14T20:01:00.015Z

Walentynek nie świętuję jakoś specjalnie :) Może dlatego, że w ciągu całego roku pan Tata robi mi niespodziewane "walentynki" czasami? No, zdarza mu się ;)

Bo to chyba tak powinno być, że z celebrowanim Miłości nie powinno się czekać do 14 lutego, prawda? Tylko drobnymi gestami sprawiać, żeby święto między nami było niemal codziennie....

Ale do akcji I heart you organizownaej przez Delie i Ewę chętnie się przyłączyłam :)

Miłości wszystkim życzę. Na każdy następny dzień.
Może gdy jutro walentynkowa bańka pryśnie zrobicie coś miłego dla tych których kochacie, podarujecie im uśmiech, miłe słowa albo pomoc...
14 marca, kwietnia, maja.....i każdego innego dnia :)

Przyjaciele z dzieciństwa...

2011-02-09T13:09:00.000Z

Pamiętam ulubioną zabawkę z dzieciństwa. A było to bardzo, bardzo dawno temu...;)

Pajac, a może klown, z gumową twarzyczką i granatowym ciałkiem wypchanym czymś miękkim. Zawsze wpadał mi za łóżko - taki był cienki.

A teraz patrzę jak Gluś zaprzyjaźnia się z niektórym i zabawkami bardziej niż z innymi.
Najpierw niebieski Igle-Pigle który zgubił gdzieś kocyk, odziedziczony po starszym koledze.
Później miłość rozszerzyła się na Kotka - mały, miękki z drobnym groszkiem w pupie. Przemierzał Kalifornię ze mną i panem Tatą, który nie był jeszcze wtedy panem Tatą... I wtedy nigdy bym nie pomyślała, że ten kot wciśnięty do walizki będzie tulił do snu mojego synka...
Niedawno do ekipy dołączył Kudłaty - ni to kot, ni wydra ;) Gluś doknął jego filcowych oczu, nazwał Kudłatym i przygarnął do ekipy.

Wieczorne rytuały zawsze kończą się wspólnym zasypianiem na wielkim glusiowym materacu. Na pasiastej poduszcze, przykryci pasiastą kołderką. I gdy ja z Tatą spokojnie relaksujemy się na sofie słyszymy nagle tupot małych bosych stópek, które dawno już powinny spać, drzwi uchylają się i staje w nich cała ekipa upchana w małych ramionach Glusia..."tata psijdzie..." prosi patrząc na nas zaspanymi oczkami...

Gluś, Kotek, Igle i Kudłaty - przyjaciele z dzieciństwa....

***
A już zupełnie nie w temacie, Qoopka zaprosiła mni do zabawy w 7 rzeczy, których o mnie nie wiecie.
I żeby nie mówiła, że znów się migam to.....
1. Uwielbiłam chodzić do przedszkola. Do dziś żałuję, że nikt nie wymyślił przedszkoli z internatem ;) Kiedyś używając taboretu kuchennego do otwarcia drzwi, wykradłam się z domu tuż po 5 rano i w niezdarnie założonym fartuszku pobiegłam sama do przedszkola. Czekałam tam na panią do 6 rano...
2. Nauczyłam się czytać mając 5 lat, bo bardzo zazdrościłam bratu w zerówce, że zna literki. Później pani przedszkolanka wykorzystywała mnie do czytania dzieciom bajek gdy musiała wypełnić dziennik.
3. Byłam harcerką. Na swojej pierwszej wycieczce musiałam wczołgać się do ciemnej jaskini gdzie podono leżały zdechłe koty.
4. Jestem porządną bałaganiarą - uwielbiam porządek i ład ale jakoś tak bałagan sam mi sie robi.
5. Boje się zostawać sama w domu. Baaaaardzo. Na szczęście teraz nigdy nie jestem sama - zawsze jest ze mną Gluś.
6. Uwielbiam zapach paryskiego metra. Marzenie o zamieszkaniu w Paryżu pozostaje niespełnione, choć było już kiedyś bardzo blisko....
7. Panicznie boję się latać samolotami, noce przed lotem są bezsenne a telewizja zawsze złośliwie emituje wtedy filmy o katastrofach lotniczych.

I już :)
Kto ma ochotę się pobawić? Może Andape, Pati i Asia?

Zapiski z Glusiowego kalendarza.....

2011-02-02T15:03:00.001Z

Tata goli się w łazience. Wbiega Gluś krzycząc: "Tata pogolony!!".
Tacie włącza się funkcja "edukacja potomka" i z powagą zaczyna tłumaczyć: "Tak, ty też się będziesz golił jak będziesz duży..."
"Gluś będzie golił! Gluś bedzie tatusiem!" przerywa mu pełen entuzjazmu Gluś.

***
Po zakupach w sklepie wsiadamy do samochodu. Na tylnym siedzeniu włącza się nasz mały prywatny GPS:
"Pasy zapiete! Wsiśtko okej! Moźna jechać! Tatuś kiejuje, jobi bip-bip i skjęca w pjawo!! Ciejwone światło - śtooop!" komenderuje Gluś vel Nawigacja Samochodowa. I tak całą drogę...czasami nawet zagłusza radio.....

***
Tata i Gluś wychodzą na spacer. Ubierają się do wyjścia. Na podłodze leży czarny guzik.

Gluś kuca, przygląda się. "Wygląda mi on znajomo..." mówi.

***
Wychodzimy z domu. Otwieram drzwi.
"Wychodź" mówię.

"No to siup!" odpowiada Gluś zeskakując ze schodka.

No to miłego środka tygodnia! Siup!! :))

Zielono mi...

2011-01-30T22:14:00.000Z

...gdy wyciągam czarodziejską łyżkę i mieszam w garnku, wyczarowując na oczach Glusia zieloną ciastolinę. A później lepimy udawane pierniki, zielone magiczne gwiazdy, wiosenne liście...bo gdy za oknem szaro trzeba czasami zaczarować świat na zielono...:)

A TUTAJ można zajrzeć gdy ma się ochotę poeksperymentować z zapachami, kolorami, fakturami i wyczarować domową ciastolinę :)

Poszukiwany, poszukiwana.....

2011-01-17T21:07:00.001Z

Sobotnie przedpołudnie. Mokre. Dżdżyste. Błotniste.

Ale jak mieszka się na wyspie nie można bać się deszczu, który często puka do okna o tej porze roku.
A więc: WYPRAWA! To słowo magiczne dla Glusia od jakiegoś czasu...rośnie nam mały odkrywca, podróżnik :)
"Wycieczka" i "wyprawa" to dwa słowa które są dla Glusia chyba synonimem dobrej zabawy :)

Sobotnia wyprawa w poszukiwaniu wiosny. Do parku, który udaje las. A może do lasu, który zamienił się w park?

Szukamy jej pośród suchych gałęzi i między omszałymi skałami. W błotnistych kałużach wypatrujemy jej odbicia. Odwracamy się słysząc szelest suchych hortensji, z nadzieją, że może wyjrzy.

Nic. Nie ma. Zamiast wiosny znajdujemy pokrytą korą "chatkę Baby Jagi" i magiczne schody donikąd, na które koniecznie trzeba się wspiąć. A nas znajduje deszcz i bawi się z nami w berka - uciekamy między kroplami do domu, na zimową zupę....

PS: Meldujemy, że wiosna została odnaleziona dzisiaj o godzinie 13:08 w drodze do przychodni!
Pierwsze pąki na drzewach i nieśmiało kwitnący krzew :)

Zapiski z Glusiowego kalendarza...

2011-01-08T15:42:00.000Z

Gluś wpakował się pod ławę ciągnąc za sobą żółty autobus. Mozolne próby wydostania się w końcu przyniosły efekt i pojawił się gdzieś między ławą a sofą.

"Radzisz sobie?" pytam kontrolnie.

"Jakoś kiepśko mi to idzie." słyszę w odpowiedzi.

****

Czekamy na Tatę w miejscu pełnym ludzi. Gluś biega jak szalony. Ja padam, marzę o powrocie do domu i próbuję mieć oczy dookoła głowy. "Słuchaj, tu jest dużo ludzi" mówię do Glusia"Nie odchodź bo jak się zgubisz to co będzie?"

"Kataśtlofa!" odpowiada Gluś.

****

Leżę na sofie. Bluzka bez rękawów, spodnie od pidżamy - weekendowy luz :)

Gluś podchodzi, gładzi moje ramię i wrzeszczy z nieukrywaną radością:

"Mam wiadomość, mama jest goła!"

Miłego weekendu :)

Muzealna cisza?

2011-01-06T22:06:00.000Z

Wrecz przeciwnie :)

Pierwsza wizyta Glusia w muzeum. W deszczowo-śnieżny dzień. Atrakcja, z którą czekaliśmy bojąc się że nasz mały rozwrzeszczany potwór zburzy muzealną ciszę. Obawy rozwiały się gdy zobaczyłam marmurowy hol muzeum zamieniony w parking dla dziecięcych wózków i usłyszałam szum dziecięcych głosów wypełniających budynek.

Bo muzeum na wyspie wcale nie przypomina tego z moich polskich wspomnień z paniami pilnie strzegącymi ciszy i muzealnych gablot. Tutaj są miejsca w których dzieci mogą jeść, pobawić się, nikt nie złości się że dziecko głośno mówi, dotyka gablot...a między gablotami kryją się zakamarki z kredkami, miejscami w których można przebrać się za lotnika, w dziale dinozaurów figurki do zabawy....dwa piętra ekspozycji ze zwierzętami, szkieletami dinozaurów, wystawą lotnictwa - gdzie można coś przycisnąć, przesunąć, przestawić, dotknąć...a na trzecim piętrze ukryta ekspozycja obrazów, cicha, bo tam z małymi dziećmi raczej niewiele osób zagląda ;)

Więc wzięłam sobie do serca wytyczne zamieszczone dla rodziców na stronie muzeum:

- Reasonable noise is ok!

- Excitement and experimenting is good!

- Let your children show you what they want to do and where they want to explore.....

....i pozwoliłam Glusiowi biegać, dotykać, macać swoimi małymi łapkami gabloty, przebierać się...

A jak się już znudził, to zjadł chrupki i wyszedł przez wielki marmurowy hol prosto w objęcia płatków śniegu :)

Świąteczny chrzest bojowy...

2011-01-03T21:20:00.001Z

Duch Świąt nadal drzemie w naszym pokoju, gdzieś w kącie.

Te Święta były inne. Spokojne. Uśmiechnięte. Tylko nas troje.

Gluś przejęty wigilijną kolacją. Kulminacja dziecięcego przejęcia nastąpiła w chwili włożenia eleganckiej koszuli :) A później to wszystko na co czekał - opłatek (wywołujacy salwy plucia...), kolacja przy wspólnym stole, Mikołaj pukajacy do drzwi i prezent pod choinką, choć Mikołaja wcale za drzwiami nie było :)
I pierniczki - hit tych świąt, dla Glusia, który na codzień je niewiele słodyczy. Pierniczki, które sam pomógł przygotować - resztki piernikowego ciasta do dziś wydobywamy zza sofy ;)

Gluś rośnie na konesera pierogów z kapustą i ryb wszelkich oraz wielkiego przeciwnika barszczu i pierogów z suszonymi śliwkami, czego wyrazem miało być soczyste tfu,tfu,fuj! i wycieranie języka rękawem odświętnej koszuli.

Dużo wspólnego czasu w trakcie i po świętach, bo wszyscy, z którymi mieliśmy się spotkać się rozchorowali.

Spacery po parku, bieganie w błocie i obserwowanie kaczek. Wyprawy na niezwykłe place zabaw, inne niż te znane do tej pory. Wycieczka do muzeum. A w międzyczasie zabawy tak energiczne, jakby Gluś specjalnie zaplanował dla nas spalanie świątecznych ekstra-kalorii :)

Taki nasz rodzinny świąteczny chrzest bojowy, po wielu latach aktywnych Świąt zawsze z przyjaciólmi, znajomymi, zawsze z kimś.

Zdany na piątkę.

Rok skończył się tak sobie. Nawet Sylwester był taki sobie.

Pierwszą chwilą która zapadła mi w pamięć w Nowym Roku był powiew wiatru we włosach, gdy jak szalona huśtałam się na hustawce na placu zabaw. Zamknęłam oczy i poczułam się tak, jak nie czułam się juz od dawna...jak czułam się bardzo dawno temu...gdy hustawka spadała w dół pomyślałam noworoczne życzenie - żebym czuła się tak często w tym roku....

A potem wzięłam głęboki oddech i postanowiłam nic konkretnego nie postanawiać :)

Cieszyć się bardziej chwilami.

I szukać nadal ludzi, tych przy których czuję tą niezwykłą magię...

Dużo radości w Nowym Roku Wam życzę :)

...

2010-12-23T09:04:00.004Z

Dla tych wszystkich, których już znam...

Dla tych, którzy w ciszy podczytują...

Dla tych którzy wpadają tutaj przypadkiem...

Pełnych spokoju i radości Świąt Bożego Narodzenia.

Żeby ten czas przyniósł Nam wszystkim nadzieję i siłę do szukania własnej drogi, własnego miejsca i miłości.

Mam nadzieję, że każdy z Was trafi bezpiecznie do domu i będzie otoczony przyjaznymi ludźmi.

Opowieści świąteczne...

2010-12-21T09:40:00.002Z

Każdy dzień przynosi kolejny odsłonięty obrazek w naszym adwentowym kalendarzu. I codziennie tą samą opowieść, taką trochę naszą własną...o Narodzeniu, pasterzach, królach...teraz opowiadaną już wspólnie. Często z zaskoczeniem.
"I przyleciała gwiazdka..."
"Betjejemśka!" mówi Gluś.
"Tak :) I powiedziała pasterzom..."
"Hejoł!" wpada mi w słowo Gluś.
"Tak, hello też powiedziała, ale powiedziała że się urodził..."
"Pan Jeziusiek!"
"Tak. I co pasterze zrobili?" pytam.
"Uciekli!"

Z zaskoczeniem obserwuje jak wiele zapamietuje z historii, która dla niego jest przecież zupełnie jak bajka. I z uśmiechem patrzę jak w jego małej głowie Mikołaj wspólegzystuje z Jezusem ;)
Rozlega się pukanie do drzwi:
"Szybko! Musimy otworzyć!" wołam.
Podekscytowany Gluś biegnie za mną wołając: "Mikołaj idzie! Pan Jeziusiek idzie!"... a to tylko listonosz :)

Do Świąt już tylko mały krok... :)

Zapach wspomnień...

2010-12-15T21:36:00.001Z

Jak pachną świąteczne wspomnienia?

Moje pachną pomarańczami. Tymi z paczek gwiazdkowych z pracy od rodziców. Do dziś gdy czuję zapach pomarańczy, myślę o świętach. Nawet w największy upał :)

I jakkolwiek dziwnie to zabrzmi - Sidoluxem. Chyba :) Zapach wyczyszczonej podłogi.

I mlekiem gotowanym z cukrem, żeby po długim gotowaniu powstała z niego masa do piernika.

Jak to dobrze, że umysł zapamiętuje zapachami.... :)

Wypełniam więc cytrusowym zapachem dom, bo Święta już niemal zaglądają mi przez ramię. Robię mandarynkowe lampiony Delie i Ewy :) A w piekarniku suszę plasterki grejpfrutów, cytryn i mandarynek....żeby wspomnienia Glusia też pachniały cytrusowo :)

Spacerkiem do Świąt...

2010-12-12T18:01:00.000Z

Dni płyną powoli. Rozwieszamy światełka. Lepimy ozdoby z masy solnej. Pieczemy znikające pierniki, które pozostawione w puszce aby zmięknąć, powoli w "magiczny" sposób wyparowują... ;)

Każda chwila przedświątecznych przygotowań przynosi nowe doświadczenia dla Glusia, my odkrywamy wszystko na nowo, zapisujemy wspólne świąteczne wspomnienia.
Magia Świąt powoli wkrada się do naszego domu... Co dzień spogladamy w niebo z cichą nadzieją na białe święta, choć wiem, że na Wyspie pięć centymetrów śniegu oznacza klęskę żywiołową ;)

Nucę sobie świąteczne piosenki z muzycznego adwentowego kalendarza Maggie. I kupuję mandarynki żeby zrobić lampiony Ewy i Delie - mimo że na noc mandarynkowych lampionów nie zdążyłam, to pokusa nadania przedświątecznym wieczorom mandarynkowego zapachu jest ogromna :)

Pierwsza wizyta u Mikołaja wywarła niezatarte wrażenia - Gluś do Mikołaja chce chodzić codziennie. Chociaż, od Mikołaja ciekawszy okazał się....sztuczny kominek! :) Gluś radośnie wykrzykiwał pali ogień, pali ogień!", podczas gdy Mikołaj próbował zwrócić na siebie uwagę rubasznym "ho, ho, ho!".

Na koniec wizyty Gluś wyrwał Elfowi prezent i zaniósł Mikołajowi :) Zaskoczony, wybity ze scenariusza Mikołaj oddał prezent, Gluś z impetem wyrzucił z siebie polskie "dziekuje za plezent!" i....wyszedł nie czekając na ciąg dalszy :)

Takie sobie rozmowy...

2010-12-04T22:07:00.001Z

"Chochlę daj!" woła Gluś.

"Będziesz gotował?"

"Taaa...."

"A co? Może jajko?" podsuwam pomysł. "Nie!"

"Może mięsko?" "Nie"

"To co ugotujesz?"

"Siosik klockowy!"

...gotuję coś równie prostego i patrzę jak obaj wychodzą załatwiać swoje sprawy.

Kruszę ulubiony cheddar do miski z makaronem i grilowanymi warzywami i siadam na sofie. Dziwię się ciszy dookoła.
I robię NIC :)

Bardzo rzadka chwila kompletnego "nicnierobienia", tylko widelec leniwie pokonuje drogę z talerza do ust.

Słyszę hałas na dole i chwila ciszy pryska jak mydlana bańka. Gluś wpada z czerwonymi różami w małej łapce.

"Daj mamie" mówi dumnie Tata "Co miałeś powiedzieć?" przypomina mu.....

"Wąchaj!!" rozkazującym tonem wrzeszczy zadowolony z siebie Gluś.

Mina Taty bezcenna!
Podobno całą droge z sukcesami ćwiczyli "kocham cię" ;)

adwentowo...

2010-12-02T13:14:00.010Z

Klimaty świąteczne wszędzie. Dni do świąt odmierzane filcowymi obrazkami zrobionego listopadowymi wieczorami kalendarza. Z pomysłu znalezionego gdzieś w sieci :) Dla Glusia oczywiście :) Choć on jeszcze nie rozumie o co chodzi, ale radość odkrywania robi swoje. Więc budujemy swoją małą rodzinną tradycję, w oczekiwaniu planujemy to, co kiedyś zostanie w Glusiowych świątecznych wspomnieniach. Wybieramy trochę z moich świątecznych wspomnień, trochę ze wspomnień M., dodajemy coś swojego mając nadzieję, że kiedyś Gluś poniesie te wspomnienia w świat....

Bardzo bym chciała, żeby święta nie stały się dla niego komercyjnym szałem skojarzonym tylko z prezentami i nieprzebranymi górami jedzenia, ale czasem spedzanym w niezwykły sposób z bliskimi ludźmi. Będziemy nad tym pracować ;) Na razie mały człowiek niecierpliwie spoglada na kolejne obrazki kalendarza tworzące powoli opowieść Narodzenia....

A ja zarobilam ciasto na piernik i myślę, że czas zwolnić i znaleźć czas na przemyślenia. Na razie jeszcze pędze gnana listopadowym galopem....

***** * * *

2010-11-26T20:16:00.000Z

Późne popołudnie. Zerkam za okno i widzę płatki śniegu wirujące lekko w powietrzu. Kolejny śnieg w moim życiu, pierwszy świadomy Glusia.
"Śnieg pada." mówię mu.
"Deść pada." odpowiada nie przestając jeść jogurtu.
"Nie, śnieg." powtarzam.
"Pada deść. Deść" uparcie poprawia mnie Gluś. No tak, w jego krótkim życiu z nieba padał tylko i wyłącznie deszcz :) Unoszę go na parapet i widzę wielkie, zdziwione, niebieskozielone oczy. I cisza. Marszczy nos i coś wyraźnie kotłuje się w jego głowie.
"Taaa....Śnieg pada." mówi odkrywczo "Pada na dół." Próbuje polizać szybę i przechodzi nad swoim pierwszym śniegiem, do porządku dziennego.
I już :)

Zapiski z Glusiowego kalendarza...

2010-11-16T21:21:00.008Z

Dni sie kurczą. Rok się kurczy. Koniec kalendarza zapisuję drobiazgami, żeby nie zapomnieć tych momentów. Żeby nie zapomnieć Glusia gdy miał 20 miesięcy.

Tego, że wchodzi do kuchni i prosi o "coś doblego" z szuflady. Że rozpoznaje i nazywa cyfry od 1 do 9 i od kilku dni nawet ta podstępna szóstka staje się dziewiątką gdy ją odwrócić " do góly nogami". A gdy ja z groźna miną czegoś mu zabraniam, on z łezka w oku mówi "buziak na źgodę..".

I te momenty kiedy nie możemy przestać się śmiać, bo mały mądrala krzyczy jadąc samochodem "cielwone światełko, śtop!", biega po sklepie informując wszystkich głośno o pewnym niefortunnym zdarzeniu, które nastapiło przy wysiadaniu z samochodu: "kopnął w jaja! tate w jaja!" (tego chyba nie powinnam tutaj opowiadać ;)). Lubię gdy rechocze w głos gdy łaskoczę jego pulchne stopki i woła "śmieldzące kopytka!", że widzi wszystko kolorami - Gluś jest zielony, tata "blązowy", koleżanka N. "lózowa"....gdy ściska swoje małe resorki zasypiając...

I z podziwem patrzę jak w lot chwyta angielski - "give me a kiss, give me a hand, this way, hello....".

A teraz czekamy na Święta. Na to, co dla niego jest tylko abstrakcją, ale już niedługo stanie się radosnym, błyszczącym i naszym wspólnym Bożym Narodzeniem :) Przygotowujemy się na wizytę u świętego Mikołaja, który czeka na dzieci w Winter Wonderland. Juz uczy się mówić "Hello Santa" i chce go poprosić o karetkę i nowego strażaka...

Cieszę się bo mały zachwycony wszystkim Gluś sprawi, że oczekiwanie na koniec roku i Święta bedzie radosne, mimo, że z dala od bliskich....

...

2010-11-08T21:36:00.000Z

Jakoś mnie tu ostatnio mało. Czas przepływa mi między palcami i mam wrażenie, że dużo rzeczy mi umyka. Coś czuję, że jedyna rada na to to się zatrzymać zamiast biec szybciej żeby wszystko złapać...

Weekend upłynął pod znakiem bliźniaków i dobrych już znajomych z północy Wyspy, którzy wpadli do nas z rewizytą. Wielkie domowe przedszkole i czwórka dorosłych lawirująca slalomem między barykadami z zabawek :) Dwa wieczory wypełnione słowami, śmiechem, jedzeniem i poczuciem, że mogło by tak być częściej. Dwa dni wypełnione spacerami po zasnutych jesienią zakamarkach naszego miasta. Bawiłam się tak dobrze, że zapomniałam robić zdjęć :)

A jednak zawieruszyło się gdzieś kilka chwil z niedzielnego spaceru. Dzień taki jak lubię - słoneczny i zimny. Takie przedzimie już. Ostre jesienne światło odbijało się w każdym liściu dając momentami wrażenie, że słońce rozbiło się na tysiące małych słońc. I niebo niebieskie bez ani jednej chmurki przez chwilę. I krople nocnego deszczu odpoczywające na ławkach.

I ten jeden wyjątkowy moment kiedy stałam i patrzyłam na Glusia jak szedł z Tatą za rękę, dzielnie zmagając się z zimnym wiatrem i szurając w jesiennym dywanie. Pomyślałam, kiedy on tak urósł? Kiedy stał się chłopcem?

A potem już tylko ciepła herbata i obiad w miłym towarzystwie :) To był czas pełen dobrej energii.

Pomarańczowy koniec października....

2010-10-31T21:43:00.000Z

Bawi mnie obserwowanie tego święta, poprzebieranych dzieci biegających ulicą, pomarańczowych balonów i wiedźm. Ale nie obchodzę Halloween. Nie wywieszam balonów, potworów, nie wystawiam dyń w oknach. Na razie?

Bo w tym roku nie mogłam się oprzeć dyni ze względu na Glusia. Ja cieszyłam się jak dziecko wycinając dynię a Gluś przeszedł lekcję walki z fobią brudnych rąk i lękiem przed dziwnymi fakturami....dzielnie wygrzebywał łyżką ciągnące się, śliskie wnętrze dyniowego potwora :) No a później było już tylko lepiej, bo przecież się świeci!! A to co się świeci, to ostatnio główna fascynacja.

Pierwsze święto Halloween Gluś ma za sobą ;)

A ja tęsknię za pierwszymi dniami listopada w Polsce mimo wszystko.... :)

A do czego służą dynie każdy wie...

No to...TRICK-OR-TREAT!!! :)

2010-10-27T22:43:00.002+01:00

Dni płyną sobie do przodu zupełnie jak chmury na jesiennym niebie. Nie dzieje się właściwie nic - taka nasza codzienna rutyna :) Patrzę na Glusia jak pędzi swoim dziecięcym truchtem przez dzień, zachwycając się każdym drobiazgiem, dziwiąc się wszystkiemu co nieznane i komentujac każdą sekundę. I tak nam biegnie każdy dzień - niby tak samo a jednak za każdym razem inaczej...

A jak nie dzieje się nic, to najlepiej wrócić do wspomnień :) A że już czuję na karku zimny oddech listopada, to wyciągam stare zdjęcia z pewnego bardzo ciepłego miejsca....tam lato trwa niemal cały rok, słońce dotyka ciepło nawet w listopadzie. Lubię. Tęsknię. Marzę, że któregoś dnia wrócę...

Monument Valley, Grand Canion, Death Valley, Joshua Tree...a wszystko jeszcze z ery pierwszych spotkań z aparatem (cyfrowym i analogowym), zanim zaczęłam zastanawiać się przed naciśnięciem migawki ;)

No to teraz słonecznym i ciepłym krokiem do weekendu, wprost w objęcia listopada :)

...

2010-10-20T22:46:00.000+01:00

Wstaję rano i zanim jeszcze otworzę oczy czuję, że to jeden z tych dni. Może jeśli nie otworzę oczu, świat nie ruszy z miejsca i jakoś to przeczekam? Otwierzam oczy i brnę przez przedpołudnie. Czuję, że potrzeba dłoni która ściśnie za mocno rękę , "telepatycznej" bratniej duszy, która bedzie słała smsy zupełnie bez związku, aż myślenie znów wróci na słoneczne ścieżki, kilku rudych liści pod stopami. Są.
Oddycham głęboko, patrzę w niebo, zbieram siłę i optymizm. Przecież każdy się z czymś zmaga. Codziennie.

one, dwa, trzy...

2010-10-18T22:03:00.008+01:00

Człowiek jak zostaje matką, to wiecznie się o cos martwi...czy tylko ja tak mam?

Najpierw martwiłam się, że Gluś rozwija się za wolno i wymaga intensywnej rehabilitacji. Gdy po roku odpalił rakietę, to martwię się, że za bardzo galopuje do przodu ;)

Nadal ruchowo jest z niego mała kluska, za to pod innymi względami nas zadziwia...czasami boję się że jak nie zapisze tego wszystkiego, to mi umknie....czas płynie za szybko, a może ja się starzeję i zwolniłam krok?....

Gluś mówi. Nie, on nie mówi, on nawija jak wściekły! Powtarza wszystko, komentuje, wtrąca się. Czasami pojawiają się słowa, których nigdy go nie uczyliśmy. Czasami - o zgrozo! - takie, które nieopatrznie się nam wymknęły w którymkolwiek z języków... Zapamiętuje wszystko w zastraszajacym tępie. Po angielsku powtarza całe zdania - biegnie do nas krzycząc "give me a kiss! give me a hand!". Kiedyś dla zabawy podsuwaliśmy mu japońskie zwroty...powtarzał z dziecieca radością ;))

Rozpoznaje wiekszość cyfr (choć wiem, że nie ma to nic wspólnego z ideą liczenia) i kolorów. Zamęcza nas przynosząc magnetyczne "łany" (1 ;), szóstki, ósemki i zera we wszystkich kolorach tęczy i wykrzykując ich nazwy na pełne gardło!

Mój półtoraroczny syn czasami mnie zaskakuje...czy przyjdzie taki moment, że już za nim nie nadążę? :)

Magiczny ogród...

2010-10-08T23:18:00.000+01:00

Miesiąc spędzony w Polsce upłyną Glusiowi pod znakiem eksplorowania ogrodu :) Chowanie się pośród gałęzi pokręconej wierzby, zbieranie liści i orzechów, wędrówki do malinowych krzaków i wypatrywanie każdej czerwonej maliny, by zaraz potem z uśmiechem wpakować ją sobie do ust..."wycieczki" z mamą na koniec ogrodu, w tajemnicze zakątki gdzie szumi ogromny bambus a tajemnicze rośliny o żóltych owocach złowieszczo szczerzą kolce...

Patrząc na niego przez moment sama poczułam się jak w zaczarowanym ogrodzie... :) Wiem, że Gluś tych wakacji jeszcze nie będzie pamiętał, zostaną mu tylko zdjęcia, ale może gdy podrośnie odkryje w tych wakacyjnych wyprawach do babci taką radość i magię, jaką ja przechowuję we wspomnieniach z mojego dzieciństwa... :)

Lubię się czasem zatrzymać....

2010-10-05T21:20:00.002+01:00

Dzisiaj będzie trochę cukierkowo, bo o landrynkowych zachodach słońca.

Lubię. Bardzo, od zawsze i wszędzie. Trąci tandetą? ;) A ja już tak mam, że gdy tylko mogę o zachodzie słońca się zatrzymuję. I to jest takie pięć minut na medytację i złapanie oddechu. Odkąd pojawił się w moim życiu Gluś, takie momenty są coraz rzadsze a coraz bardziej pożądane:)

Wakacje obfitowały w zachody słońca w ogrodzie - pachnące sianem, grające żabim śpiewem i odgłosami zmierzchu. A ja siedziałam na balkonie albo na skraju sadu i pozwalałam myślom poprostu sobie płynąć - trochę w tył do czasów kiedy byłam beztroską nastolatką.... trochę w przód do marzeń jeszcze niezrealizowanych....a trochę na boki tak sobie o niczym :)

Lubię takie chwile i wykradam je sobie kiedy mogę ;) Ciekawe jak wy jak się zatrzymujecie? :)

Wracam....

2010-10-04T17:02:00.001+01:00

....po długich wakacjach. Wracam z polskim babim latem, które pewnego ranka znaleźliśmy z Glusiem w ogrodzie w Polsce. Wyszlismy gdy słońce jeszcze na dobre się nie obudziło a ogród pokryty był rosą. I pajeczynami. Wygladał jakby setki pająków urzadziły sobie nocne party podczas którego snuły pajęczyny w pijanym szale :)

I juz po wakacjach. Znów na deszczowej wyspie - dziś na szczęście słonecznej :) Ja przeżyłam miesięczny odwyk od internetu a Glusiowi stuknęło 18 miesięcy. Mam wrażenie że z każdym dniem ma coraz więcej energii (zleżność odwrotnie proporcjonalna - bo ja mam coraz mniej ;) i gada, gada, gada....powtarza wszystko co usłyszy, składa słowa w trzy i czterowyrazowe zdania i biega, biega, biega :)

A ja nadal szukam...

A jak tam u was? :))

Chwila dla mamy...

2010-09-12T19:30:00.001+01:00

Czas biegnie mi w Polsce innym rytmem, jestem w miejscu gdzie nawet internet leniwie się czasami wyłącza, zmuszając mnie do odwyku. Może to dobrze....

Dni płyną z Glusiem, już bez Taty który wrócił do obowiązków, w ogrodzie pośród bez planu rosnących świerków i jałowców, z kokornakiem szeleszczącym liśćmi wieczorem i szelestem brzozowych gałązek. Czasami płyną w moim ukochanym Krakowie - w pośpiechu ulic - na szczęście udało mi się złapać kilka chwil w uroczych knajpkach Kazimierza, na zapchanym turystami rynku i w starych dobrze znanych miejscach.

Zanim zostałam tylko z Glusiem, wyrwałam dla siebie i Taty kilka dni w Karpaczu, złapałam oddech i zobaczyłam, że Gluś to już całkiem samodzielny mały facet, który da radę bez mamy... :) Miałam chwilę tylko dla siebie.....

A gdy mnie nie było Mamsan zaprosiła mnie do zabawy w Ulubione... :)
I pomyślałam, że to dobra chwila żeby sie zatrzymać i przypomnieć sobie o czymś miłym, więc....
...lubię herbatę - zawsze i wszędzie, lubię uśmiechać się do przechodzących staruszek,
lubię zapach skoszonej trawy, lubię wracać do starych miejsc, których dawno nie widziałam,
lubię siedzieć w knajpkach na krakowskim Kazimierzu z zamkniętymi oczami słuchając szmeru rozmów,
lubię gotować, lubię patrzeć na Glusia gdy się bawi i śpi, lubię ten moment gdy poznając kogoś nowego czuję, że się zaprzyjaźnimy, czekoladę lubię - niestety ;) i lubię gdy M. zostawia wszystko żeby spędzić ze mną kilka chwil na czymś zupełnie bezproduktywnym - takie wspólne "nicnierobienie"... :)
I pewnie znalazło by się jeszcze wiele innych ulubionych oprócz tych dziesięciu :)
Kto się jeszcze zabawi w ulubione? Może Qoopka, Pipi, Pati, Asia?

Przed podróżą....

2010-08-28T07:32:00.001+01:00

Pakuję się już trzeci dzień.
W telewizji wciąż trafiam na filmy o turbulencjach i katastrofach lotniczych (wielka jak słoń lotnicza fobia mi towarzyszy przed każdym lotem :)
Nie mogę spać w nocy, przez co jestem ciągle głodna i o 3 nad ranem przypominają mi się przepisy, które zawsze chciałam wypróbować.
Robię sobie przerwę i oparta o parapet obserwuję świat za oknem....

Cisza...

2010-08-24T12:14:00.003+01:00

...czasami tak jest maszyna życia działa jak szalona, świat biegnie gdzieś obok, czas przepływa przez palce a ja nie nadążam, żeby go złapać. I wtedy na blogu zalega cisza. A ja siadam i czekam cierpliwie na dogodny moment żeby znów wskoczyć w nurt życia i łapać wszystko co się dzieje w obrazy i słowa.

Powoli pakuję się do wylotu.
Czeka na mnie czas w Polsce. Długi czas... :)

Podejrzewam, że moja galopująca maszyna życia wygląda tak..... ;)

...a tak naprawdę jest to wykonana przez jakiegoś szalonego konstruktora, maszyna do rozbijania orzechów laskowych - taki wielki dziadek do orzechów ;)

Z cyklu Podróże Małe i Duże: Spacerkiem po Yorku...

2010-08-14T15:16:00.000+01:00

Wpadliśmy tam na chwilę przy okazji ostatniej wyprawy w bardziej północne części wyspy.

Najpierw rzuciły mi się w oczy gęsi, które zajęły większość miejsc parkingowych :) A później, spacerując wąskimi uliczkami starego miasta, przyglądając się krzywym domkom, które sprawiały chwilami wrażenie jakby miały zwalić się nam na głowę, odniosłam dziwne wrażenie.... Oglądaliście film "Sweeney Todd" Tima Burtona? No to chwilami czułam mniej więcej takie klimaty. Co prawda tamta historia działa się w wiktoriańskim Londynie, ale nigdy nie wiesz skąd wyskoczy żądny krwi golarz, prawda? ;)

No a teraz spacerkiem po Yorku....

Z wizytą...

2010-08-09T21:44:00.008+01:00

...u pewnej świetnej rodziny, znanej mi dotąd jedynie wirtualnie. Weekend pełen rozmów, śmiechu i małych biegających stópek, łez, wrzasków i walki o zabawki :) Człowiek czasami nie wie, gdzie spotka przyjazne dusze. I ile razy bym się nie sparzyła na różnych znajomościach, to poznając takich ludzi wiem, że warto ciągle próbować, poznawać i otwierać się...My bawilismy się świetnie w dorosłym towarzystwie, a Gluś ścigał dzikie gęsi:

...i zawierał nowe przyjaźnie:

...i to tyle na dziś :)

Fenomen małych stópek...

2010-08-06T08:50:00.001+01:00

Obserwowałam ostatnio Glusia na spacerze. Ja jeden krok, on trzy. Ja do wyznaczonego celu, on trzy kroki do przodu, trzy w tył, kilka w bok bo zobaczył ślimaka.... Niby idziemy na ten sam spacer a kilometry nabite przez nasze stopy zupełnie sie nie zgadzają. Wracamy ze spaceru - moje stopy zmeczone odpoczywają na dywanie, Gluś nadal niezmordowanie nabija kilometry biegając po domu :) Skąd małe stópki mają tyle energii do ciągłego biegania? A ja "stara matka" czasami nie nadążam ;)

Jutro wyjeżdżamy podbijać północ Deszczowej Wyspy! :) Cieszę się, taka weekendowa spontaniczna wyprawa, namiastka wakacji. Jadę poznać kogoś, kto wirtualnie towarzyszył mi od początku ciąży. Gluś jedzie poznać dwóch kolegów-bliźniaków, niemal jego rówieśników. Spotkamy się wreszcie w realu. A małe stopki Glusia pewnie nabiją kolejne kilometry w nieznanym terenie :)

Festiwalowo...

2010-08-01T21:46:00.000+01:00

...co roku w Bristolu odbywa się impreza pełna barw, zapachów, dźwięków....każdy znajdzie coś dla siebie :) Jeśli tylko hiperaktywne dziecko mu pozwoli :) Bo Gluś zafundował nam szybki slalom między stoiskami, ludźmi, scenami...a pstrykanie zdjęć w locie nie jest zbyt łatwe, więc tylko kilka chwyconych pospiesznie chwil. Na szczęście zapachy, dźwięki i barwy nasz umysł rejestruje podświadomie i mimo woli.....

Bristol Harbour Festival.....

...i jeszcze coś, co mnie urzekło - PCHLI CYRK! :) Dotąd myślałam, że takie rzeczy to tylko w książkach albo zapomniana już rozrywka w XIX wieku ;) Przedstawienia nie widzieliśmy.... :)

Kura na chorobowym...

2010-07-30T12:49:00.000+01:00

Cisza zaległa Tutaj. Przyplątał się jakiś wirus i odejść nie chce. Gluś się wybronił jakoś a ja próbuję się do dziś doleczyć. To zaowocowało brakiem motywacji tworzenia czegokolwiek, choć w ulubione miejsca nadal wpadam i podczytuję... :)

A co się dzieje gdy kura udaje sie na przymusowe chorobowe? Na posterunku staje Kur-pan Tata :)

2 dni w ostatnim tygodniu wyłączyły mnie zupełnie z życiorysu i to zmusiło pana Tatę do kompletnie samodzielnego zajęcia się Glusiem. A Gluś łatwym zawodnikiem nie jest! Czasami po całym dniu padam wyczerpana..... Zazwyczaj pan Tata nie był zmuszony do tego typu akcji, więc pojęcie "siedzenia z dzieckiem w domu" było dla niego nieco abstrakcyjne i ulotne - podobnie jak i zmęczenie materiału z tym związane ;) Każde jego "rozumiem że jesteś zmęczona/sfrustrowana itp...." również pozbawione było tej iskierki współodczuwania i miało formę stwierdzenia teoretycznego niejako.....

Pan Tata jako Kur domowy poradził sobie dzielnie i stanął na wysokości zadania. Gdy ja po dwóch dniach walki z wirusem osiągnęłam stan pozwalający na zachowanie pionowej postawy, zapytałam "no i jak?". W odpowiedzi usłyszałam: "zmęczony jestem" a póżniej dodał z westchnieniem: "należy ci się podwyżka...." ;)

Kto wie, może nawet uda się ugrać kilka dodatkowych dni urlopu? ;-P

Tak naprawdę nie dzieje się nic....

2010-07-19T13:42:00.000+01:00

Burze domowe. Trudna strona Glusia znów daje o sobie znać, a ja tracę siły. Wracają koszmarne dni pełne ataków furii i wrzasku jak za dawnych czasów. Ten typ tak ma widocznie....

Jakoś nie mam przez to energii żeby pisać tutaj cokolwiek, żeby bawić się aparatem, pozwalam dniom przepływac mi przez palce i opadam zmęczona na sofę...

A posród tego CHWILE.

Momenty, w których siadam, zatrzymuję wskazówki zegarka i biorę głęboki oddech.

Ułamki sekund zastygają w bezruchu. Siedzę na ławce na Queen Square i obserwuję świat: lekka mżawka chłodzi twarz, pachnie lipa, dach z zielonych liści nad głową uspokaja, dwóch chłopaków ćwiczy chodzenie na linie rozciągniętej między drzewami, kobieta na rowerze i dziecko w foteliku, chłopak magicznie żonglujący piłkami - a może to jabłka? Myślę jakie mam szczęście, że mogę tak przez sekundę obserwować świat :)

A potem palcem popycham lekko wskazówki i znów świat biegnie do przodu, Gluś wybiega zza pomnika uciekając przed Tatą....

Wracamy do domu jak gdyby nigdy nic. Moje kieszenie wypchane energią na następny dzień :)

Wspomnienia....

2010-07-13T11:00:00.001+01:00

Czasami tak mam, że siadam i przeglądam bardzo stare fotki, wspominam, ładuję akumulatory i tęsknię... Za Krakowem, za bliskimi ludźmi którzy tam zostali, za miejscami w których spędziłam wiele lat, za tymi, które odwiedziłam i do których może wrócę...a może nie :) I czekam na jesienny czas jaki spędzę w ukochanych miejscach, z ulubionymi ludźmi, na całkiem przyjemnych czynnościach... ;)

Ale zanim to wszystko, ładuję akumulatory wspominając.....

....ukochany Kraków.....

....brytyjskie bezdroża.....

...paryskie karuzele...

...i pewien jesienny spacer z A. 5 lat temu - mam nadzieję że powtórzymy go tej jesieni (i że A, nie pogniewa się za upublicznianie wizerunku ;). Bardzo lubię to zdjęcie.....

Ufff jak gorąco...pufff jak goraco...

2010-07-10T21:52:00.001+01:00

Upały nie odpuszczają, duszno. Gorące dni przelatują mi przez palce wolnym strumieniem, mają konsystencję budyniu. Muchy wolniej latają w lepkim, gęstym powietrzu. Nawet noc nie daje wytchnienia, sny śnią się wolniej i leniwiej. Nasze gorące dni mają zapach truskawek, malin, winogron i melona z greckim jogurtem....

A ja jestem człowiek jesienny i do letnich upałów mam podejście niezbyt entuzjastyczne niestety.....I choć cieszą mnie weekendowe pikniki na zielonej, ciepłej trawie, zapach lipy i japonki zalotnie odkrywające stopy, to jednak nadal nie moje klimaty... :) Wiec obmyślam strategię na przetrwanie - wypełniam kieliszek soczysto-pomarańczowym sokiem, stojący na baczność wentylator zmusza leniwe powietrze do ruchu...

A dziś niezbyt udana wyprawa na plażę - bez morza oczywiście, bo to przypominające kolorem lurowatą kawę odpłynęło daleko za daleko, żeby je dogonić. Wiatr wiał po oczach, wzburzając suchy piasek w mini piaskowe burze, Gluś marudny (choć nie odpuścił piłce...), plaża okazała sie w dużej części placem budowy...uciekliśmy szybko :)

Letnie marzenia. I widelec.

2010-07-05T13:07:00.001+01:00

...marzę o własnym ogrodzie, z zapachem jaśminu o brzasku i maciejką tuląca do snu...z brzozami szeptającymi ciche zaklęcia do ucha, gdy leżę w hamaku...z wiatrem nucącym jazz w liściach kokornaku...z magicznymi zakątkami pełnymi piratów i wróżek - do odkrycia dla Glusia...zawsze gdy przychodzi lato marzę o własnym ogrodzie... :) Może kiedyś....

Pamiętam czas wakacji w ogrodzie babci, gdy wyprawa po papierówki za stodołę była jak podróż na koniec świata, gdy ogromne liście rabarbaru udawały las, a wysoka trawa zalotnie łaskotała kolana...

Ps: Sezon truskawkowy przebiega u nas pod znakiem fascynacji Glusia...widelcem :) Spędza długie minuty nabijając kawałki owoców i wkładając je do ust. Nawet znienawidzony melon, nabiera w świetle widelca innego blasku i ląduje celnie w małej buzi z nieodłącznym stwierdzeniem "pycha, pycha, mniam, mniam". Nie ważne co, ważne żeby dało się to zjeść widelcem! :)
Lista nowych umiejętności zastraszająco się wydłuża... :)

Kolorowe kredki...

2010-06-29T21:52:00.003+01:00

Z pasją. Zamaszystymi ruchami ramion. Z ekspresyjnym wyrazem twarzy.
Gluś tworzy swoje pierwsze dzieła.

Rośnie nam mały Picasso? ;)

A w przerwach między tworzeniem kolejnych tęczowych arcydzieł, z nie mniejszą pasją oddaje się konsumpcji woskowych kredek.... :)

Wiadomości...

2010-06-28T08:38:00.002+01:00

Mam czasami wrażenie, że na świecie dzieją sie tylko złe rzeczy - że są wojny, katastrofy, wypadki....bombardowana złymi wiadomościami nie dostrzegam tych dobrych, a może naprawdę w porannych lub wieczornych newsach podaje się mało dobrych wiadomości? Fajnie było by na początek dnia usłyszeć coś dobrego- że ktoś komuś pomógł, że żołnierze szczęśliwie wrócili z misji albo politycy opozycyjnych partii zjedli razem śniadanie....

Tymczasem zła wiadomość jest lepsza od dobrej, bo przykuwa uwagę odbiorcy bardziej, mocniej...a my tymczasem zasypywani głównie tragicznymi wiadomościami, poddajemy się jakiemuś dziwnemu mechanizmowi obronnemu i znieczulamy się na to co złe. Rozparci na sofie zagryzamy tajfun, powódź albo śmierć kanapką z szynką.....a poźniej pesymistycznie nastawieni i znieczuleni nie umiemy pomagać i współczuć kiedy mamy do tego okazję i kiedy komuś jest to naprawdę potrzebne...A przeciez dzieje się tyle dobrych rzeczy, które mogą nas motywować, rozbudzać nasz optymizm, powodować uśmiech i chęć pomagania.

No to na początek tygodnia jakieś dobre wieści z naszej Krainy Deszczowców: pogoda na deszczowej wyspie nadal nas rozpieszcza, Gluś po nieprzespanej nocy wstał o 6.34 zamiast jak zwykle o 5.03 :) Moje włosy dziś rano wyglądały jakbym walczyła w nocy z trochę mniejszym niż zazwyczaj gorylem, dokładnie za 2 miesiące pojedziemy na urlop... :)

Dobrego tygodnia! :)

Z cyklu Podróże Małe i Duże: Kornwalia, Eden Project....

2010-06-25T12:07:00.004+01:00

Piękne miejsce. Latem szczególnie, w słoneczny dzień oszałamia barwami i zapachami. W jednej chwili można znaleźć się w Grecji, Kalifornii lub zabłądzić w lesie deszczowym... To ostatnie miejsce urzekło nas chyba najbardziej - z dusznym, wilgotnym powietrzem, szeleszczącymi liściami bananowców, kwiatami o niewyobrażalnych kształtach....pięknie :) Zamknęłam oczy i na chwilę zapomniałam, że jestem się na wybrzeżu deszczowej Wyspy, w jednej chwili znalazłam się tysiące kilometrów stąd :)
Na początek weekendu kilka migawek z lasu deszczowego zamkniętego pod kopułami w sercu Kornwalii :)

i już....

2010-06-25T08:35:00.001+01:00

Ostatni tydzień przepłynął mi przez palce jak promienie słońca....nie zdążyłam nacieszyć się jeszcze rodzicami a już ich nie ma... Ale to chyba zawsze tak jest z upragnionymi spotkaniami - za szybko się kończą, za krótko trwają i pozostawiaja jakieś uczucie niedosytu. Może to dobrze? Może dzięki temu doceniamy te dobre chwile i niecierpliwie czekamy na jeszcze?

To był radosny tydzień - Gluś nacieszył się dziadkami, ja odetchnęłam chwilę i nagadałam się z mamą, odbyliśmy dwie małe podróże w wakacyjnym i słonecznym nastroju.... :)

A teraz znów przyzwyczajamy się do swojego własnego towarzystwa i wracamy do rzeczywistości, na utarte ścieżki.

A na dzień dobry Gluś w wakacyjnym nastroju :)

ps: a teraz czeka mnie nadrabianie zaległości na moich ulubionych blogach.....widzę że u wielu z was zrobiło się już baaaardzo wakacyjnie! :))

O zmianach i oswajaniu kryzysu...

2010-06-17T07:40:00.002+01:00

Bo człowiek już ma chyba taką naturę, że nie może stać w miejscu, że musi coś robić, iść na przód, rozwijać się....Dojrzewanie do zmian trwa czasami długo. Czy ja już dojrzałam? Nie wiem, ale zmiany potrzebuję na pewno....Kryzys jaki jest każdy widzi :)) A ja się staram go oswoić i myślę o nim "po chińsku" ;)

W języku chińskim słowo "kryzys" składa się z dwóch znaków z których jeden oznacza "zagrożenie, niebezpieczeństwo" a drugi "szanse, okazje"... Dlatego lubię kryzysy* (jakkolwiek dziwnie to brzmi...), bo zmuszają mnie do myslenia, do działania i stwarzają okazję do zmian. Byle na lepsze... :)

A od dziś idę na urlop - przyjeżdżają rodzice :)) Nie widzieliśmy się w realu już kilka miesięcy. Dla Glusia to spotkanie z Dziadkami, dla mnie szansa odpoczynku i chwili dla siebie i chwili z M tylko we dwoje ;)

Mieszkanie z daleka od rodziny ma kilka plusów, ale niestety ma też minusy - ja jestem zwierzę udomowione, tęsknię i pewnie to się nigdy nie zmieni....

No i jeszcze lawenda :)) Uwielbiam ten czas gdy kwitnie całymi pękami i lekko kołysana wiatrem odurza zapachem....

*) po przeczytaniu kilku komentarzy uświadomiłam sobie jak dwuznacznie to brzmi :)) Ja nie lubię kryzysów jako takich, smutku, dołków i depresji z nimi związanych, ale szanse jakie ze sobą niosą. Bo wierzę, że z każdego kryzysu można wyjść obronną ręką i zmienionym i silniejszym....

"Gadu, gadu, gadu nocą, baju, baju, baju w dzień...."

2010-06-15T21:54:00.001+01:00

Jaaaa...myślałam, że mnie nikt w domu nie przegada. I co? I przegada....już zaczyna...:) Glusiowi buzia się nie zamyka. Gada trochę po swojemu ale i z upodobaniem powtarza poddawane mu słowa.

Wszystkie owoce są teraz "apl (apple)" albo "japko". Z upodobaniem wpatruje się w sufit i z triumfem oznajmia "mufa jata!". Jest "tatiś, mamisia, dziadziś i.....babka" (biedna babcia ;)). Nawet spacer nie przebiega w ciszy bo każdy przejeżdżający pojazd podlega selekcji i etytkietowaniu: abus (autobus), van, moto (motor). Woła "am, pici (pić), chebek (chleb), chupka (chrupka), jajo, mjeko..." - więc z głodu nam już nie padnie :)

I z upodobaniem wyłapuje z bajek angielskie i polskie słowa:

Miś znalazł jajko dinozaura: "czy to żyje?" pyta

"Zije, zije..." odpowiada mu Gluś zerkając w stronę telewizora :)

I tak by można wymieniać bez końca, bo słownik Glusia powiększa się w zastraszającym tempie :)

Gdzieś tam, w odległych latach studenckich poznawałam teorie rozwoju języka u dzieci, teraz czeka mnie praktyka. I codziennie, niezmienie każde słowo mnie zadziwia i zachwyca :) To niezwykłe jak mały człowiek nadaje znaczenie swojemu światu, poznaje przedmioty i ich nazwy, odkrywa nowy sposób komunikacji ze otoczeniem....

Jest w tym wszystkim jeden haczyk - dla nas zaczyna się okres uważania na każde słowo. I juz zdążyłam się o tym przekonać, gdy pewnego dnia, dałam upust złości i nieopatrznie rzuciłam w przestrzeń popularne angielskie przekleństwo "fuck!" ...a po chwili moje małe echo juz powtarzało!! :-D

A od kilku dni bawimy się kolorowymi alphabet cards poznając przy okazji angielskie słówka....

Sposób na Mundial.....

2010-06-14T12:42:00.000+01:00

Mecz. Po nim drugi. I trzeci. Niekończący się maraton dla wielbicieli futbolu. Kto takiego wielbiciela ma w domu, ten zrozumie o czym mówię :)

Każdy ma własny pomysł na Mundial. Tata zalega na sofie z kuflem piwa. Gluś ćwiczy kopanie piłki na dywanie. A ja z kubkiem herbaty nadrabiam zaległości w czytaniu i od czasu do czasu drażnię Tatę głupimi pytaniami w stylu: "A ile mają piłek na boisku? A po co ten gość tam pobiegł? A za co on dostał tę kartkę? A co to za drużyna?" ;)

Na Wyspie pełnej maniaków piłki nożnej, Mundial prześladuje mnie z każdej strony - puby prześcigają się w organizowaniu imprez dla maniaków futbolu, zamknęli plac na którym parkujemy, żeby postawić wielki telebim.....ech...jeszcze tylko kilka tygodni :)

Zapomniane drobiazgi...

2010-06-08T12:47:00.004+01:00

Odkąd pamiętam byłam chomikiem. Gromadziłam drobiazgi - otrzymane od przyjaciół, wygrzebane w szkatułce mamy, znalezione.....

Zajrzałam dzisiaj do zapomnianej szufladki, w której odnalazłam wspomniania - nieużywane wisiorki, pociemniałe srebrne pierścionki które nosiłam jako nastolatka, broszkę znalezioną wśród bibelotów mamy, urodzinowe drobiazgi od przyjaciólki....Ukochana jest chyba srebrna broszka z przebiśniegami, którą podkradłam mamie i pewnie tylko ona wie skąd do niej przywędrowała :)

Wkładam drobiazgi do szuflady wierząc, że kiedyś zajrzy do niej córka (której na razie nie mam ;)) i podobnie jak ja, będąc nastolatką, będzie się nimi bawić, wykorzystywać, nosić....

A wy macie jakieś ulubione pełne wspomnień drobiazgi?

Migawki z Bristolu i internetowa znajomość...

2010-06-07T11:23:00.001+01:00

Człowiek nigdy nie wie, gdzie spotka przyjazną duszę... A że czasy się zmieniają, więc i formy zawierania znajomości też :) Kolejna wirtualna znajomość w moim życiu przerodziła się w realną i okazała się bardzo przyjemna :)

Ubiegłe dwa dni upłynęły pod znakiem wędrówek po Bristolu, szaleństw z dziećmi, nocnych pogaduch....

Było bardzo przyjemnie :) Szczególnie, że spojrzałam na Bristol oczami kogoś, kto był tu po raz pierwszy i odwiedziłam miejsca które lubię....

Zapraszam na krótką wirtualną wycieczkę po Bristolu :))

planetarium i nasz rodzinny autoportret:

...i odkrywanie zakamarków ewangelickiej katedry:

Matrix...

2010-06-04T16:49:00.004+01:00

Dni mi jakoś tak płyną przez palce. Wypełnione codzienną rutyną.... Budzę się i już wieczór! Jak w jakimś matrixie! Umysł mi się rozleniwił i nawet blogowanie jakoś nie idzie. Jakiś kryzys mnie dopadł, czy coś...

Robię sobie przerwę od komputera na całe dwa dni :)
Będę gościła internetową znajomą z córeczką - jeszcze się nie znamy, więc dwa dni stoją chwilowo pod znakiem zapytania. Jestem zaintrygowana i zaciekawiona... :) Lubię, gdy wirtualny świat staje się czasami tym rzeczywistym...lubię tą niepewność i podekscytowanie, zderzenie wyobrażeń z rzeczywistością.... :)

A za dwa dni mam nadzieję, że wróci mi energia i rozprawię się wreszcie z tym moim matrixem...

Dzień Dziecka...

2010-06-01T07:42:00.005+01:00

Czasami tak łatwo zapomnieć, że dziecko to też człowiek. Że potrzebuje szacunku, akceptacji, wsparcia. Że ma swoje zdanie i potrzeby. Tak łatwo w złości i irytacji traktować je przedmiotowo i z pozycji dorosłego.
Chcę wierzyć, że potrafię być dla swojego synka najlepszą mamą, choć wiem, że popełniam wiele błędów w wychowaniu i idealna nie jestem. Czasami się irytuję, tracę cierpliwość, poddaję się zmęczeniu.... I pewnie dlatego czasami przypominam sobie spisane czyjąś ręką słowa...

"Nie zostawiaj mnie samego, kiedy się boję -

Posiedź przy mnie wieczorem.

Nie mów: "bo ja tak chcę" - wytłumacz mi, dlaczego.

Pozwól mi nie jeść tego, czego nie lubię.

Odpowiadaj na moje pytania.

Uszanuj moje tajemnice.

Pozwól mi wybierać przyjaciół i zapraszać ich do domu.

Pozwól mi urządzić pokój tak jak chcę.

Przytulaj mnie często.

Nie trzymaj się sztywno wszystkich reguł -

Pozwól mi czasem na coś szczególnego.

Pozwól mi uczyć się w moim własnym tempie.

Pozwól mi popełniać błędy, pomyłki.

Przyznaj, że i ja mam czasem prawo do złości i gniewu.

Nie karz mnie zbyt surowo.

Nie wyładowuj na mnie swojej złości.

Ty także miej odwagę przyznać się do błędu.

Przepraszaj mnie, jeśli zrobisz coś złego.

Nie wciągaj mnie w sprawy dorosłych.

Pozwól mi wybrać własną drogę.

Pozwól mi być sobą.

Szanuj mnie, żebym szanował innych.

Wybaczaj, żebym umiał wybaczać.

Słuchaj, żebym umiał słuchać.

Nie bij, żebym nie bił.

Nie poniżaj, żebym nie poniżał.

Rozmawiaj ze mną, żebym umiał rozmawiać.

Nie wyśmiewaj, nie obrażaj, nie lekceważ.

Kochaj mnie, żebym umiał kochać - uczę się życia ... od Ciebie."

******

Dzień Dziecka obchodziliśmy już w poniedziałek :) Gluś cieszył się drewnianym pociągiem, spacerem z Tatą, grą w piłkę i ekstra ciastkiem na podwieczorek ;)

No a że gdzieś w środku każdy z nas nadal jest dzieckiem, to nie zapomnieliśmy także o sobie :) Z tej okazji Tata dostał śniadanie do łóżka a ja 2 godziny tylko dla siebie i gorącą czekoladę! :)

Pamiętaj "... aby zawsze słuchać małego dziecka, którym niegdyś byliśmy - i które wciąż jeszcze w sobie nosimy. Ono dobrze wie, co to są magiczne chwile. (...) Jeśli posłuchamy głosu dziecka, które mieszka w naszej duszy, oczy nasze znowu nabiorą blasku. A jeśli nie utracimy więzi z tym dzieckiem, to nigdy już nie utracimy więzi z zyciem" /Paulo Coelho/

Wesołego Dnia Dziecka! :)

Weekendowo...

2010-05-30T22:06:00.002+01:00

Weekend długi, leniwy. Spędzany na spacerach i spotkaniach z tymi, których lubimy :)
Weekend z pogodą w kratkę. Pada, świeci, wieje - wszystko na raz, jak to na Wyspie bywa.
Weekend kolorowy, bo w deszczowe dni szukamy kolorów. W parku, w domu....
Lubię takie weekendy :)

Pierwsze kwiaty...

2010-05-26T22:15:00.001+01:00

...od synka :) Na Dzień Mamy.

Jeszcze wepchnięte w małe pulchne rączki dłonią Taty, połamane zanim dotarły w dłonie Mamy. I kartka w potarganej przez Glusia kopercie.

A wszystko z nieodłącznym słowem "Siam!".

No i jak tu teraz mu nie wybaczyć tych ostatnio nieprzespanych nocy? :)

Mam nadzieję, że i wy blogujące i nie blogujące Mamy miałyście miły dzień :)

Dla Ciebie...

2010-05-26T07:24:00.001+01:00

...Mamo :)
Ty wiesz, że gdziekolwiek jestem, zawsze o Tobie myślę i za Tobą tęsknię....dziękuję za wszystko! :)

Bliskie spotkania z...

2010-05-23T20:15:00.011+01:00

...piaskiem!! :))

Pogoda w weekend nas uszczęśliwiła :) Lato. Słońce. Słupek termometru skacze z radości na niewyobrażalne na Wyspie wysokości!

Weekend na plaży. Bez morza, które odpłynęło pozostawiając nam błotniste bajoro, ale za to z piaskiem. Z piaskiem w oczach, w uszach, w nosie, w chrupkach, w pieluszce.... Bo Gluś okazał się Piaskowym Ludkiem :) Uwielbia biegać po gorącym piasku, rzucać go sobie na głowę, zakopywać się w dołkach wykopanych przez Tatę w celu złapania słonia :)

Więc korzystamy - rzucamy kamieniami, burzymy zamki i kopiemy dołki....No i gramy w piłkę oczywiście! :)

"Pomóż mi zrobić to samemu." *

2010-05-19T21:11:00.001+01:00

Gluś zmienia się z dzidziusia w chłopca. I uświadomiłam to sobie nagle....

Wczoraj po raz pierwszy odwiedziliśmy playgroup na której spotykają się rodzice i dzieci. Ja pełna obaw - będzie płakał, wystraszy się dzieci, będzie zabierał zabawki, nie będzie chciał się bawić, nowa sytuacja, nowi ludzie...... I stało się coś, czego się nie spodziewałam... Gluś odpalił silniki i nie czekając na mnie popędził na salę zwiedzać, eksplorować, bawić się... A ja poczułam się nieswojo w roli obserwatora, widząc że dziecko nie potrzebuje mnie aż tak bardzo, jak myślałam...

I pomyślałam sobie, że wraz z pierwszym krokiem weszliśmy chyba w taki etap, kiedy muszę pomóc mu być samodzielnym i nauczyć się nie traktować go jak dzidziusia.... Mimo, że wciąż jeszcze ma ogromną potrzebę bliskości, jest mały i wymaga ciągłej pomocy i opieki, to pojawiło się coś jeszcze - potrzeba samodzielności. I frustracja wynikająca z tego, że chce wszystko sam a jednocześnie z mamą.

I to jest chyba taki moment, kiedy trzeba pomóc dziecku w tej samodzielności i zachęcać go do niej, żeby wyrosło na zaradnego, fajnego i wierzącego we własne siły człowieka :)

Zobaczyłam nagle, że Gluś rozumie więcej, niż mi się wydaje, że jest na tyle duży, żeby nie jeść w nocy, żeby zacząć sam zasypiać (do tego mamy długą drogę...)....i zobaczyłam jakie to dla mnie trudny etap :) Muszę zrozumieć, że pewne rzeczy nie zmienią się bez mojej pomocy i bez kilku łez...poradzić sobie z wybuchową mieszaniną uczuć - dumy, obaw, nieracjonalnego poczucia bycia niepotrzebną....
Na szczęście jest nadal na tyle mały, że trzeba go przytulać, pocieszać i pokazywac świat :)

Gluś nie jest już dzidziusiem. Nie jest jeszcze dużym chłopcem.

Gluś stał się małym chłopcem, który na szczęście nadal potrzebuje mamy w swojej małej samodzielności :))

*) M. Montessori

Poniedziałek, poniedziałek...

2010-05-17T21:29:00.001+01:00

....i po poniedziałku :) A ja nie lubię poniedziałków - sama nie wiem dlaczego....może dlatego, że są po niedzieli a może dlatego, że tuż przed wtorkiem...Tak czy inaczej dzień się kończy, więc życzę wszystkim MIŁEGO TYGODNIA :))

Slow life...

2010-05-16T21:54:00.001+01:00

Szybko, szybciej....

Boli cię głowa? No to MIG tabletka, IBUM po bólu. Wzdęcia? Po co zastanawiać się nad zmianą diety - tabletka i po wzdęciach!

Głodny? Na co czekasz - do McDonald's albo Burger King po papierowe bułki z kawałkiem krowy. Warzywa mozna genetycznie zmodyfikować, żeby szybciej rosły, jedzenie wrzucić do mikrofali, żeby szybciej się ugotowało....

A ja lubię powoli....

Lubie gdy jedzenie, które się gotuje, wypełnia dom zapachem i każe na siebie czekać. Lubię stać w kolejce w warzywniaku, wybierać pachnące warzywa nie podświetlone marketową jarzeniówką. Lubię czasami siedzieć z filiżanką herbaty słuchając dźwięków zza okna, spacerować bez wyraźnego celu, obserwować chmury robiąc nic.

Wierzę, że gdy boli mnie głowa, to organizm stara się coś powiedzieć - zwolnij, odpocznij, wyłącz komputer lub telewizor, posłuchaj muzyki....

I chociaz teraz nie zawsze mam na to wszystko czas, to gdy tylko mogę lubię slow life, slow food..... :))

Filmy akcji...

2010-05-10T22:40:00.028+01:00

Jest coś lepszego od kina i dobrego filmu? Gdy masz dziecko, odpowiedź PRAWIE* zawsze brzmi TAK :)

Odkąd Gluś skończył rok w naszym domu od rana do wieczora wyświetlany jest "Gluś w akcji".

Potrafimy z M. długie minuty siedzieć wpatrując się bez słowa w poczynania naszego małego bohatera. Wpychanie rzeczy w miejsca, o których nawet byśmy nie pomyśleli, budowanie wieży przy użyciu miski, buta i gumowej rybki, ogladanie książeczek okraszone zwięzłymi komentarzami w stylu "brrrum....je...miś...ba-ba...mu-mu...", akrobacje alpejskie wykonywane przy pchaczu, ławie i pudle z zabawkami, dobieranie się do warzyw w kącie kuchni i eksperymentowanie - które jak smakuje, które zachowuje się jak pilka, które ma wiele warstw?.....

Pamiętam czasy, gdy mówiłam, że nigdy nie będę miała dzieci.
Pamiętam czasy, gdy pracowałam z dziećmi i mówiłam, że cudze owszem, ale swoje - nie, dziękuję.
A teraz nie umiem sobie wyobrazić swojego świata bez niego, chociaż są dni gdy marzę, żeby gdzieś na jego ciele znaleźć któregoś ranka mały wyłącznik... :)

Czasami zastanawiam się, co myśmy robili gdy go jeszcze z nami nie bylo??? Wiecznie nie mieliśmy na nic czasu...a teraz? Robimy dużo więcej niż w erze "przedglusiowej", doba wypełnia się po brzegi jakby była z gumy :)

Oglądanie Glusia w akcji, patrzenie na to co robi, jak się bawi i co kombinuje stało się stałym rytuałem każdego dnia. Lubię te krótkie momenty w przepełnionym dniu, gdy na kilka minut siadamy razem i bez słowa wpatrujemy się w Młodego, czas się zatrzymuje, ja łapię oddech i jest mi poprostu DOBRZE... :)

*) PRAWIE....przychodzą takie dni (w przypadku mnie i Glusia baaaardzo często) kiedy WSZYSTKO jest lepsze od dziecka i najchętniej wysłałbym go do babci do Polski, w pudle z napisem "FRAGILE!" :)) I to są te dni, kiedy oddałabym królestwo i konia za kino i dobry film :)

Z cyklu: Podróże Małe i Duże....

2010-05-07T10:36:00.005+01:00

Przyzwyczajanie Glusia do turystycznych eskapad zaczęliśmy od podróży małych :) Utrzymanie Młodego w foteliku/wózku/na rekach jest na razie nie lada wyzwaniem. Trening podróżniczy rozpoczęty i mamy nadzieję, że Młody wyrośnie na żądnego wrażeń i przygód obieżyświata!

Na pierwszy ogień tej wiosny poszło (polecane przez Pipi ) Natural History Museum w St Fagans w Walii.

Wielki skansen na pięknym terenie, prezentujący jak żyli Walijczycy przez wieki. Mnóstwo historycznych zabudowań przeniesionych tam z różnych części Walii, zwierzęta (Gluś ze świnią owszem może by się i zaprzyjaźnił, ale owieczka go przeraziła...), stary działający młyn i piekarnia, piękne ogrody przy zamku....można wymieniać bez końca :) I zdecydowanie nie jest to miejsce na jedną wizytę! Świetne na rodzinny piknik i godziny spacerowania. Na pewno tam jeszcze wrócimy.

Dziękujemy za pomysł Pipi! :))

A tutaj kilka migawek z St Fagans:

Od Przez Zielone Szkiełko....

http://www.museumwales.ac.uk/en/stfagans/

Zapachy, dźwięki, przedmioty...

2010-05-04T10:11:00.004+01:00

Są takie zapachy, które niezmiennie kojarzą mi się z wydarzeniami i miejscami z przeszłości. Pewne przedmioty nieodmiennie przynoszą wspomnienie zapachu i klimatu miejsc w których byłam i ludzi których spotkałam.

Chińskie kulki, którymi bawi się Gluś....dotykam ich i czuję zapach małego hotelu w chińskiej dzielnicy San Francisco, pokój z widokiem na ścianę z cegieł, gwar ulicy obserwowanej noca z dachu hotelu, zapach jedzenia tak dziwnego, że nawet nie byliśmy w stanie go przełknąć...

W dziwny sposób zawsze potrafię sobie przypomnieć zapach paryskiego metra, które uwielbiam sama nie wiem dlaczego....

W książce przechowuję suche wrzosy - pachną kornwalijską wyprawą z państwem M....piasek w butach, silny wiatr na Lands End i niepohamowany śmiech, którego teraz bez nich tutaj tak bardzo mi czasami brakuje....

A zawsze gdy czuję zapach pomarańczy i Sidoluxu (wiem jak dziwnie to brzmi....) budzi się we mnie świąteczny nastrój - niezależnie od pory roku :)

I nie mogę wyjść z podziwu jak natura połączyła zmysły i umysł w tak świetnie działający mechanizm - niezastąpiony na deszczowe, ponure dni :)

Pamięć zmysłów..... :)

Od Przez Zielone Szkiełko....

Odcięci od świata...

2010-05-02T21:22:00.000+01:00

Najpierw zepsuł się dekoder polskiej telewizji. Odruchowo przestawiłam się na angielską.

Później wysiadł internet...połączenie z cyberprzestrzenią pojawia się na chwilę i znika, pozostawiając nas w dziwnym stanie BRAKU...

Przedłużający się stan odcięcia od internetu uświadomił mi jak bardzo jesteśmy uzależnieni. Nagle wieczory bez internetu zaczęły robić się jakieś nienaturalnie długie, wypełnione minutami, które wydawały się trwać dłużej niż 60 sekund....tik-tak, tik-tak.....

Kilka tygodni temu obejrzałam w BBC reportaż....

Dwóm mężczyznom z afrykańskiej wioski dano komórki z dostępem do internetu. Jednocześnie w Koreii Południowej, która należy do najbardziej internetowych krajów na świecie, dwie rodziny zgodziły się na tydzień odłączyć od sieci.

Przed mężczyznami z afrykańskiej wioski otworzył się świat.

Koreańskie rodziny uświadomiły sobie jak mało czasu spędzają razem i jak bardzo ich życie jest skomputeryzowane....

Ja nagle odkryłam książki, posprzątałam co nieposprzątane i zobaczyłam M. siedzącego obok na sofie. Odkryłam na jak długie godziny zaszywam się czasami w komputerowo-telewizyjnym świecie po całym dniu z Glusiem.

I pomyślałam jak fajnie było by zrobić sobie taki jeden dzień w tygodniu bez telewizji i internetu, z samymi sobą, z bliskimi, pomysłami na wypełnienie czasu....

Co wy na to? :)

Kroczki....

2010-04-27T20:04:00.000+01:00

Stało się.

Gluś wstał postawił dwa kroczki i zaliczył glebę.

Wstał znów z uporem maniaka. I znów gleba po dwóch kroczkach.

A potem poprostu wstał i poszedł do kuchni.....

Mały człowiek, który z oporem poddawał się ćwiczeniom rehabilitacyjnym, z opóźnieniem osiągał milowe kamienie ruchowego rozwoju, poprostu wstał i poszedł do kuchni.

Krąży teraz po domu chwiejnym krokiem pijanego marynarza trenując swoją nowa umiejętność. Z nieodłącznym słowem na ustach: "Siam!" (sam).

Przed małym Glusiem otwierają się drzwi do wielkiego samodzielnego świata, do szuflad na wysokości 80 cm, sofy, kosmetyków w łazience i ekranu telewizora..... :)

A mama i tata szukają na ebay'u dodatkowej pary oczu do zamontowania z tyłu głowy :))

Od Przez Zielone Szkiełko....

szewski poniedziałek...

2010-04-16T12:54:00.000+01:00

...mówią, że dzisiaj piątek....

Ale jak dla mnie szewski poniedziałek.....

Nic nie idzie tak jak trzeba - Gluś płacze pół nocy a później wisi mi na nogawce biadoląc "mama, mama, mama....". Kładę go spać na siłę, bo oboje potrzebujemy chwili odpoczynku. Nie śpi, płacze...

Pryszcze wyskakują nie tam gdzie trzeba.

Obiad jak na złość się przypala.

Wszystko mi wypada z rąk.

Tylko słońce świeci tak jak powinno.

To jeden z takich dni, gdy mam ochotę schować się pod koc, zamknąć oczy i udawać że świata nie ma....

I nagle świat zaczyna pukać do mnie i wyciągać rękę.

Ktoś pisze mi sms'a, że może byśmy się poznały na spacerze. Ktoś zapowiada się z wizytą na wieczorne pogaduchy w sobotę. Ktoś poponuje niedzielną wycieczkę z dzieciakami. Gluś wyciąga z pudła żyrafę i triumfalnie oznajmia "fa-fa!". M przynosi tulipany jak za starych dobrych czasów i gotuje obiad (co z tego, że ze słoika? ;).....

Może i ja chcę zapomnieć o świecie, ale świat najwyraźniej nie chce zapomnieć o mnie.

Te wszystkie drobne gesty - nieświadomie wykonywane przez ludzi - uświadamiają mi ile mam powodów do radości :) I trochę mi wstyd, że w chwilach słabości wyłazi ze mnie taka egoistka...

Czasami robiąc coś zupełnie wydawało by się nieznaczącego, dajemy komuś prezent, siłę do działania, uśmiech.....

Zerkam w kalendarz.

Piątek :))

Od Przez Zielone Szkiełko....

Polecam: Cami Walker "29 Gifts" :)

Tutaj

3...

Zapiski z Glusiowego kalendarza....

Zapiski z Glusiowego kalendarza....

Noworocznie...

Radosnych Świąt!

Spacerkiem do Świąt...

Powrót do rzeczywistości :)

Marzenie o czytaniu...

Zapiski Glusiowego kalendarza...

Późnojesiennie....

Mój prywatny Mały Książę...

Lato w październiku i organizacyjne wpadki....

33.

Kite Festival na pożegnanie lata...

Ostatnie chwile lata.....

Spotkania...

Sielsko....

Ciągle pada....

Wakacyjnie :)

Czas....

Dzień Dziecka :)

W drodze....

W powakacyjnym pędzie....

...

Książki...

Zapowiedź lata...

Nuuuuda...

Zapiski z Glusiowego kalendarza....

...

Żeby nie zapomnieć...

Z pokolenia na pokolenie....

Na huśtawce....

Pomaluj mój świat....

I heart you...

Przyjaciele z dzieciństwa...

Zapiski z Glusiowego kalendarza.....

Zielono mi...

Poszukiwany, poszukiwana.....

Zapiski z Glusiowego kalendarza...

Muzealna cisza?

Świąteczny chrzest bojowy...

...

Opowieści świąteczne...

Zapach wspomnień...

Spacerkiem do Świąt...

Takie sobie rozmowy...

adwentowo...

***** * *** ** *

Zapiski z Glusiowego kalendarza...

...

Pomarańczowy koniec października....

...

one, dwa, trzy...

Magiczny ogród...

Lubię się czasem zatrzymać....

Wracam....

Chwila dla mamy...

Przed podróżą....

Cisza...

Z cyklu Podróże Małe i Duże: Spacerkiem po Yorku...

Z wizytą...

Fenomen małych stópek...

Festiwalowo...

Kura na chorobowym...

Tak naprawdę nie dzieje się nic....

Wspomnienia....

Ufff jak gorąco...pufff jak goraco...

Letnie marzenia. I widelec.

Kolorowe kredki...

Wiadomości...

Z cyklu Podróże Małe i Duże: Kornwalia, Eden Project....

i już....

O zmianach i oswajaniu kryzysu...

"Gadu, gadu, gadu nocą, baju, baju, baju w dzień...."

Sposób na Mundial.....

Zapomniane drobiazgi...

Migawki z Bristolu i internetowa znajomość...

Matrix...

Dzień Dziecka...

***** * * *